Logo  
  | home | authors | calendar colophon | links | newsgroups | newsfeed | new | printer version |  
volume 3
april 2000

De keuken van de Fredericia, de vogel van Rosko en andere Carolinia

 





  In gesprek met Dave Williams
door François Lhote
Previous
  Dave Williams in 1966

Onder de radioluisteraars, die hun toestel in de jaren zestig met bepaalde regelmaat afstemden op de programma's van Radio Caroline North, zal de naam van Dave Williams herinneringen oproepen aan diens prachtige manier van nieuwslezen. Zijn radioloopbaan begon echter al eerder, namelijk bij de Britse luchtmacht. François Lhote sprak uitgebreid met hem over zijn tijd op Radio Caroline en hoorde daarbij tal van andere, tot nu toe onbekende, verhalen, zoals dat van de sprekende vogel van Rosko.

 
1 François: Waar begon het allemaal wat betreft het radiogebeuren?
  Dave: Ik begon eind jaren vijftig te werken bij de Britse luchtmacht en bezocht eigenlijk alle werelddelen. Op een bepaald moment was ik in Aden gestationeerd en kwam ik voor het eerst met radio in aanraking. De Britse overheid had er voor gezorgd dat er op diverse plekken radiostations waren opgezet ter informatie en ontspanning van de gelegerde militairen en dit was ook het geval in Aden. Het station was er nog maar net en juist die pioniersfase gaf mij het idee dat ik later verder wilde in de radiowereld. Ik kwam op een bepaald moment terug in Engeland en het bleek dat de basis Huntingdon, waar ik naar toe over was geplaatst, een eigen radiostation had. Het was meer een soort van ziekenomroep, erg klein.
2 François: Hoe kwam je toen bij Caroline terecht?
  Dave Williams in 1999

Dave: Zo tegen het einde van 1965 besloot ik dat het tijd werd van baan te veranderen en het radiomaken serieus als broodwinning te gaan zien. Ik besloot naar alle bekende radiostations te schrijven, zoals de BBC, Radio Luxembourg en dergelijke. Het enige dat ik als antwoord terug kreeg was: "Nee, dank U, we willen alleen mensen met een professionele achtergrond." Het was in de maand mei van 1966 dat ik toevallig een aantal mensen ontmoette die zich bezig hielden met de organisatie van de zogenaamde "Caroline Nights" in allerlei delen van Engeland en raakte goed bevriend met ze. Op dat moment was er nog een maand te gaan voor mijn lopend contract met de luchtmacht afliep en dus werd het echt tijd om werk te vinden. Ik woonde toen bij Olive en Vic Burgess, die redelijk bekend zijn bij de mensen uit de toenmalige zeezenderwereld en op een bepaald moment vertelde Olive me dat ik een afspraak kon krijgen met Graham Webb in het Caroline House in Londen en dat Webb zich op het gesprek verheugde.

3 François: Dat klonk dus veelbelovend ...
  Ja, ik ging de volgende dag al naar Chesterfields Gardens en de eerste woorden die Webb tegen me sprak waren: "Ja, ik wil met je over het nieuws praten." Ik vroeg hem wat hij ermee bedoelde en vertelde hem dat ik nooit eerder nieuws had gelezen. Vervolgens zei hij dat men bij Radio Caroline druk bezig was een eigen nieuwsdienst te organiseren en dat ze mensen zochten met enige radioervaring om dit project verder op te zetten. Ik heb hem toen verteld dat, voordat ik bij de luchtmacht aan de slag ging,  journalist was geweest. Hij gaf me vervolgens een script en nam me mee naar een studio, waar ik mocht proeflezen. Hij vond dat ik het goed deed en vroeg me wanneer ik zou kunnen beginnen te werken op de MV Mi Amigo, destijds het onderkomen van Radio Caroline South. Ik had op dat moment nog een aantal weken te gaan bij de luchtmacht, maar tegelijkertijd had ik ook drie weken verlof. Hij vroeg me vervolgens of ik die drie weken aan boord wilde gaan en de daarop volgende week zat ik al op de tender, vanuit Harwich, richting de MV Mi Amigo.
  Op het einde van de drie weken kwam Graham op het schip en vroeg me wat ik in de toekomst wilde doen. Natuurlijk een vreemde vraag aan iemand die echt zijn geluk wilde zoeken binnen de radiowereld. Ik besloot dan ook terug te keren, na mijn laatste weken van werken bij de luchtmacht. Graham heeft me toen verteld dat ik naar de MV Fredericia zou gaan, het schip van Caroline North, en wel met de opdracht op dat station een nieuwsservice op te zetten en de andere nieuwslezers te begeleiden. Op die manier ben ik de zeezenderwereld ingerold.
4 François: Wat was je eerste indruk van de Mi Amigo?
  François Lothe en Dave Williams

Dave: Erg klein en benauwd. Ik had dan ook niet de indruk op een prettig schip te zitten. Bovendien was er héél veel competitie onderling, hetgeen ik geen gezonde zaak vond.  

5 François: Wie waren er op dat moment onder meer aan boord?
  Dave: Mike Ahern, Rosko, Tom Lodge en, dat merkte ik meteen, er was een bepaalde spanning merkbaar. Later kreeg ik door dat er ook een duidelijke reden voor was. Caroline South verloor namelijk steeds meer luisteraars aan Radio London en wel vanwege het feit dat men daar een veel betere muzieksamenstelling had dan bij Caroline South. Ze speelden er namelijk de platen die de luisteraars wilden horen en Radio London klonk een stuk professioneler. Het vreemde eraan was dat een deel van de Londondeejays trouwens afkomstig was van Caroline en er later nog een paar zouden komen werken. Het was dus meer hét station en hét schip die het deden.
6 François: Waar kregen jullie het nieuws vandaan?
  Don Allen, Jim Gordon en Mark Sloane

Dave: In die tijd hielden we onze monden daarover dicht. Ik vond dat ik lid moest worden van de Nationale Journalisten Bond. Niet alleen omdat ik nieuwslezer was geworden maar ook omdat ik eerder het vak van journalist had uitgeoefend. Op een bepaald moment kreeg ik een uitnodiging naar Londen te komen voor een ontmoeting met mensen van de vakbond. Het eerste dat men vroeg is waar we het nieuws eigenlijk vandaan haalden. Ik gaf ze als antwoord dat het gebruikelijk was dat je als journalist nooit je bronnen bloot geeft en daarmee was op dat moment de kous af. Ze baalden natuurlijk wel dat ik niet vertelde dat we het gewoon van de BBC hadden gejat maar helaas konden ze niets ondernemen omdat er eenvoudig niets te bewijzen viel.

7 François: Was er ook een duidelijk verschil tussen de MV Mi Amigo en de MV Fredericia?
  Dave: De sfeer aan boord van de Fredericia was totaal anders. Ten eerste was ons doelgebied niet Londen, zoals met Caroline South en werden we dus niet de gehele tijd afgeluisterd door het kantoor in Londen. Wij hadden het noord-westen van Engeland als doelgebied, verder Wales en delen van Schotland en Ierland. Zo'n 6 tot 8 miljoen luisteraars stemden per dag op Caroline North af. En omdat we niet dag in dag uit door de mensen in het kantoor werden beluisterd, konden we nog enigszins afwijken van de verplichte playlist. Bovendien zaten we met een enorm professioneel team aan boord, dat gelukkig niet de druk voelde die de jongens op het andere schip hadden. We waren trouwens de dikke vis, het was Caroline North dat het meeste geld binnenbracht.
8 François: Hoe waren de leefomstandigheden aan boord van de Fredericia?
  Don Allen

Dave: Zondermeer goed. We hadden allemaal onze eigen hut, er was genoeg ruimte en we hadden een soort van rustruimte en omdat het gemeenschappelijk gebruik was, deelden we deze ruimte met de bemanning. Het was een hele grote ruimte met genoeg stoelen en een televisie. Het was een comfortabel schip waar je zelfs op kon verdwalen. Je zat er gelukkig niet boven op elkaar, zoals op de Mi Amigo of sommige andere schepen. In die tijd waren Jerry Leighton, die de breakfastshow presenteerde, Don Allen die het ochtendprogramma deed en een enorm goede radiomaker was en waarvan je heel wat kon leren. Verder was er Bob Stewart, Tony Prince, Dave Lee Travis, Gordy Cruze die vrij snel weer naar Canada vertrok en Mike Luvzit. Er waren twee nieuwslezers, in het begin werkte ik samen met John Ashton, wiens plek later werd ingenomen door Nick Bailey, die heden ten dage het ontbijtprogramma presenteert op Classic FM.

9 François: Hoe was de keuken?
  Messroom aan boord van de Fredericia

Dave: Het eten was perfect. Ook hier hadden we weer het geluk dat de Fredericia op dagelijkse basis vanaf het Eiland Man werd bevoorraad en dus hadden we een constante aanvoer van vers voedsel. Daar hebben we dus nooit problemen mee gehad. Op de Mi Amigo was dat anders, daar werd ook maar twee keer per week bevoorraad. De grote bulkvoorraden werden eens per zes maanden vanuit Holland aangeleverd met een grote boot. Aan boord hadden we een chef-kok, die de Hollandse keuken voorzette. Voor sommigen was dit niet altijd even lekker en het kon soms zeer pittig zijn. Wat ik me nog wel herinner is dat ik op een bepaalde dag lamsvlees heb gehaald op het eiland Mann en vervolgens aan de kok geleerd heb hoe je dat moet braden. Dat wist hij niet en wel omdat in Nederland geen lamsvlees werd gegeten.

10 François: Wanneer verliet je het station?
  Dave: Dat was op de 13e augustus 1967, tezamen met de nog andere aanwezige Britten. Jerry Leighton, Don Allen en Bob Stewart hadden de boot al een week eerder verlaten  Jerry en Bob kwamen niet terug en de dag dat ik vertrok gingen Tony Prince en Dave Lee Travis met me mee.
11 François: Had je ook contacten met Ronan O'Rahilly?
  Dave Lee Travis

Dave: Ja, we hadden bepaalde deals met hem. Om precies te zijn heb ik nog wat geld van hem tegoed. Op een bepaalde dag kwam ik van het schip en ging naar mijn flat in Manchester en toen ik binnenkwam ging meteen de telefoon. Ronan vroeg wat ik deed en ik vertelde hem dat ik voor een week verlof aan land was. Hij vroeg me toen terug te gaan naar Douglas op het eiland Mann om daar een aantal belangrijke personen te ontmoeten van de Tynewald, het parlement van het eiland Mann. Dit daar ze van plan waren de Marine Offences Act te gaan bespreken voor eventuele invoering op het eiland. Hij wilde dat ik ze zou tegenhouden om voor de invoering van de wet te stemmen. Ik vroeg me af hoe dat te moeten doen en Ronan vertelde me dat ik me maar geen drukte moest maken, geld zou een belangrijke rol spelen. Ik zou dus zoveel mogelijk geld uitgeven en als uiteindelijk de wet niet zou worden aangenomen zou er voor mij een bonus te verdienen zijn. Dus ging ik terug naar Mann en dineerde met een aantal mensen. Er werd geen geld van eigenaar verwisseld moet ik erbij zeggen en we wonnen de stemming, maar op die bonus zit ik nog steeds te wachten.

12 François: Heb je ooit problemen gehad met de douaneautoriteiten?
  Dave: In Ramsey was een heel klein kereltje bij de douane die we altijd de kleine Hitler noemden en het gekke was dat we die kerel iedere keer weer tegen kwamen als we vanaf het schip aan land kwamen. Op het schip maakten we gebruik van belastingvrije sigaretten en drank en hij controleerde ons iedere keer weer precies volgens de regeltjes van de wet. Zo mochten we slechts één pakje belasting vrije sigaretten mee aan wal nemen en niets anders.
13 François: Hoe waren de contacten tussen Radio Caroline en Manx Radio in die dagen?
  Bob Stewart

Dave: We hadden goede contacten met hen en bovendien probeerden we zoveel mogelijk ook altijd wat nieuws, afkomstig van het eiland Mann, in ons nieuwsbulletin te stoppen, vooral als het enigszins van invloed kon zijn op het gebeuren op het vaste land van Groot Brittannië. Dus haalden we het nieuws bij Manx Radio vandaan en ze wisten dat we dit deden. Mann staat natuurlijk vooral bekend om haar jaarlijkse Grand Prix wedstrijden voor motoren. Ik wilde, toen we hoorden dat de BBC dat jaar geen verslag wenste te doen, de jaarlijkse wedstrijden via Caroline North verslaan. Op het eiland waren ze zeer ontevreden over het besluit van de BBC, mede doordat ze op die manier geen landelijke belangstelling voor de wedstrijden zouden krijgen. Dus hebben we lang nagedacht over wat we voor de organisatie konden doen. Ik ging dus aan land en ontmoette de mensen van Manx Radio.

  Zij waren aan het repeteren voor de uitzending van de race en ik had een recorder meegenomen. Doel was enorm veel geluiden van motoren op te nemen, om te gebruiken als achtergrond. Ik kwam met een mooi arsenaal aan geluiden terug op de MV Fredericia. We vertelden de luisteraars de dagen voor de races dat we live vanaf het circuit verslaggeving zouden doen. In werkelijkheid werd de tape met achtergrondgeluiden gedraaid, luisterde ik tegelijkertijd naar de verslaggeving op Manx Radio en deed vervolgens op mijn manier verslag aan de luisteraars van Caroline. Het was net alsof ik het live deed en ik kon me inbeelden dat ik de wedstrijd voor mijn eigen ogen zag.
14 François: Deed je verder nog programma's behalve de diverse nieuwsuitzendingen?
  Dave: Af en toe, als er weer eens een tekort aan deejays was, nam ik wel enkele uren voor mijn rekening als deejay. Dit gebeurde ook bij ziekte en vakanties, maar voornamelijk in de avonduren. Die waren natuurlijk niet zo belangrijk als de uren overdag.
15 François: Heb je nog leuke herinneringen aan de periode bij Caroline?
  The Emperor Rosko

Dave: Jazeker, in de tijd dat ik op de MV Mi Amigo zat had Rosko een sprekende vogel met de naam Alfie, die hij iedere dag weer probeerde nieuwe woorden te leren spreken. Opeens in een nacht merkten we dat de vogel in één van de studio's was en Rosko een looptape had gemaakt. De hele tijd hoorde de vogel niets anders dan: "Hello Rosko, hello Rosko, hello Rosko," met natuurlijk in gedachten dat de vogel het de volgende dag ook wilde zeggen. We hebben toen de inhoud van de band veranderd in: "Fuck off Rosko." De volgende dag begon Rosko in zijn programma tegen het beest te spreken met: "Hello Alfie" en alles wat het beest terug zei was: "Fuck off Rosko." Dat was de eerste herinnering die terugkomt als we denken aan Alfie.

  Een tweede herinnering was in een vroege ochtend dat ik het nieuws las en dat bleek dat het dier gewoon zat mee te kletsen. Het irriteerde me behoorlijk en ik besloot de kooi vanuit de studio naar het dek te brengen. In de middag tegen drie uur, toen Rosko zijn programma nog moest beginnen, was hij behoorlijk in paniek en liep maar te roepen waar zijn vogel wel was. Toen ik het beest om zeven uur in de ochtend buiten had gezet was het weer nog prachtig, maar in de middag was de situatie geheel anders. Het water spoelde uit de lucht. En het enige dat de vogel op de bodem van de kooi nog uitschreeuwde was, je raadt het al: "Fuck off Rosko." Een ander geintje wat af en toe werd uitgehaald als je het nieuws las was dat men je nieuwsbulletin in brand stak. Je moest er dan voor zorgen dat je het nieuws af had voordat het papier de laatste regels had bereikt. Ja, er was een goed gevoel voor humor in die dagen, totaal niet boosaardig bedoeld.
16 François: Wat deed je nadat je bij Caroline was vertrokken?
  Zenders aan boord van Caroline North

Dave: Ik had het geluk dat ik de programmacontroller van Border Television tegen het lijf liep, Derek Batey, die heden ten dage behoorlijk bekend is op het eiland Mann. Dat was in juli 1967 en ik weet me nog heel goed te herinneren dat ik hem toen al zei dat ik binnen een maand zonder werk zou zitten en vroeg hem of hij misschien nog iets voor me wist. Hij zei dat ik hem maar moest bellen als ik van het schip kwam. Het bleek dat, vanwege de vakantieperiode, men in de problemen zat met de omroepers en dus kon ik aan de slag. Op 16 augustus 1967 begon ik bij Border TV. In die dagen was de Independant Television nogal aardig onder controle van de vakbonden en kon je er eigenlijk niet werken als je geen lid was van één van de vakbonden. Terwijl ik bij Border werkte kreeg ik een lidmaatschap aangeboden voor Equity en kon ik zelfs naar  Londen om er bij het toneel te werken, hetgeen ik trouwens nooit heb gedaan.

17 François: Wat heb je sindsdien gedaan?
  Dave: Ik heb vervolgens 15 jaar voor de BBC gewerkt, eerst bij de lokale radio en vervolgens binnen het televisiegebeuren. Vanaf 1972 was ik lid van een productieteam dat verantwoordelijk was voor dagelijks programma dat bij alle BBC stations werd uitgezonden. In de periode 1973 t/m 1983 deed ik ook serie muziekspecials voor zowel de BBC1 als BBC 2, specials met grote artiesten als Peggy Lee, Anne Murray, Neil Sedaka, Three Degrees, Roger Whitaker en zo voorts. Programma's die zeer succesvol werden ontvangen. Daarna ben ik binnen de computerindustrie aan het werk gegaan en heb ruim een jaar in de omgeving van Parijs en vervolgens acht jaar lang in Brussel gewoond. Ik was bij Swift het hoofd van de afdeling documentatie. Na 1994 ben ik naar Engeland teruggegaan en werk nu als hoofd configuratie voor British Telecom Billing System.
18 François: Zou je het nog een keer willen overdoen?
  MV Fredericia

Dave: Jazeker, voor twee jaar was ik betrokken bij de London RSL en die periode brachten zoveel herinneringen terug. Ik zou het zeker over doen als iemand een legaal station zou opzetten die grotendeels buiten de controle van de Britse overheid zou vallen. Daar hebben we meteen het hedendaagse grote probleem. De Britse radio staat veel te veel onder controle van allerlei regeltjes. Het is allemaal één pot nat geworden en dus weer zeer vervelend om naar te luisteren. Eigenlijk is de cirkel weer rond en zijn we weer af bij de begin jaren zestig toen ook alles onder controle stond en de radio alleen maar heel vervelend klonk. Eigenlijk wordt het weer tijd om in opstand te komen en een aantal stations op te zetten voor de kust. Helaas kan dit niet meer gezien de nieuwe wet die in 1990 werd ingevoerd, maar ga er maar vanuit dat als het wel mogelijk zou zijn, ik zeker van de partij zou zijn.

19 François: Maar denk je niet dat het zijn charme had omdat het van een schip afkwam?
  Dave: Natuurlijk, zonder twijfel. Maar we hadden natuurlijk wel een goed doel om in de ether te zijn. Heden ten dage heb je nog steeds van die fanatieke aanhangers die offshore radio terug willen hebben. Ik zie echter totaal geen reden het terug te laten keren, zoals het vroeger gebeurde. Ik denk dat de RSL-uitzendingen, zoals die van Radio London in 1998, ongelofelijk succesvol zijn geweest, maar ik denk dat ze het bij Caroline verkeerd aanpakken. Caroline is namelijk in handen van Anoraks. Ik heb bijvoorbeeld recentelijk hun website gelezen en ik kan niet zeggen dat ze op enige wijze een band hebben met datgene wij deden in de jaren zestig. Men concentreert zich veel te veel op datgene na 1972 is gebeurd. Vergeet niet dat als je met mensen van onze leeftijd, de vijftig plussers, praat over de piraten dat je het dan altijd over de zeezenders uit de jaren zestig hebt.
   
Previous
  1999 / 2000 © Offshore Echo's Magazine / Soundscapes