Logo  
  | home | authors | calendar colophon | links | newsgroups | newsfeed | new | printer version |  
volume 5
oktober 2002

"Wat zat er een snelheid in die radio!"

 





  In gesprek met Keith "Keefers" Hampshire
door Hans Knot
Previous
  Op Radio Caroline South presenteerde Keith Hampshire tussen juli 1966 en half augustus 1967, onder zijn deejay-naam Keefers, het programma "Keefers Commotions" en later "Keefers Uprising". Tijdens de 35th Year After Reunion, die in augustus 2002 in Londen plaatsvond, liep Hans Knot hem tegen het lijf. De gelegenheid bood alle tijd en rust voor een lang gesprek over vroeger.
 
1 Keith Hampshire, Gerhard Fiolka en Hans Knot in gesprek tijdens de 35th Year After Reunion in Londen (foto: Martin van der Ven)

Komend jaar is het een kwart eeuw geleden, dat Rob Olthof en ik samen begonnen met het organiseren van de radiodag. In het eerste jaar, 1978, vond de grote conventie Zeezenders 20 plaats, die destijds werd georganiseerd in samenwerking met Music Radio Promotions in het Van der Leeuw Congrescentrum in Noordwijkerhout. Daarna volgden een reeks van bijeenkomsten op wisselende locaties. Zo werden plaatsen aangedaan als Scheveningen, Amsterdam, Haarlem en Utrecht. Een kwart eeuw waarin we niet alleen enorm veel aanhangers van de radioscène hebben mogen vermaken, maar waarin ikzelf tussen de drie- en vierhonderd persoonlijkheden uit de Britse en Nederlandse radiowereld heb mogen interviewen. Het was dan ook een aangename verrassing, toen Mary en Chris Payne me uitnodigden om samen met Rob Olthof en Martin van der Ven aanwezig te zijn op de 35th Year After Reunion, die plaats vond in het eerste weekend van augustus 2002. Een openbaring was die dag. Immers, op de jaarlijkse radiodagen zie ik honderden mensen die ik allen op de een of andere manier ter woord moet staan — met veel plezier overigens.

Zo presenteerde Keefers destijds zijn programma op Radio Caroline
2 Maar toch was die bijeenkomst op 10 augustus een heerlijke ervaring, aangezien ik dit keer niet zelf voor het amusement hoefde te zorgen, maar geamuseerd werd. Dat was trouwens prima op orde. Het amusement werd namelijk verzorgd door een reeks van deejays en technici van de zeezenders uit de jaren zestig. Een groot deel had ik al voor mijn microfoon gehad in de afgelopen drieëndertig jaar dat ik over het medium radio schrijf. Slechts een paar personen had ik nooit eerder ontmoet. Maar die dag kwam daar verandering in. In de gemoedelijke en rustige sfeer, — er waren geen opdringerige fans aanwezig — vertelde iedereen zonder remmingen over zijn of haar ervaringen. Erg leuk was dat sommigen als het ware "leegliepen" over hun tijd op de zendschepen. Diegene die mij het meeste aantrok, was Keefers — een van mijn favoriete deejays uit de jaren zestig op Radio Caroline South, een station waarop de radio in huize Knot vroeger zeer veelvuldig stond afgestemd. Ik kon het afnemen van een interview toch niet laten.
3 In het midden van de jaren zestig zat Keith "Keefers" Hampshire zo achter de microfoon aan boord van Caroline's zendschip, de MV Mi Amigo

Alsof we elkaar al jaren kenden, zo stonden we tijden met elkaar te praten. Keefers ofwel voluit Keith Lawrence Hampshire werd geboren op 23 november 1945 in het Engelse Lewisham en had al vroeg zijn eerste artiestenervaring. Op vierjarige leeftijd trad hij al op in een dansshow in Londen. Twee jaar later was het voor de familie Hampshire — vader, moeder en zus — een kwestie van vertrekken uit Engeland. Eerst ging de familie naar New York. De ouders van Hampshire waren beide actief binnen de artiestenwereld en zochten hun geluk op het toneel van de grote theaters in de miljoenenstad. Maar na enkele maanden vertrokken ze naar Canada. De nieuwe woonplaats werd Calgary in de staat Alberta. En ook daar bleek Hampshire gevoelens te hebben om een deel van zijn leven als artiest door te brengen.

4 Liefst vijftien jaar achtereen maakte hij een zangcarrière, waarvan de eerste jaren in een jongerenkoor van de Anglicaanse kerk. Op zijn zeventiende trad hij op in het Depression Coffee House, waar ook al Will Millar — bekend van de Irish Rovers — en Joni Mitchell hun vuurdoop hadden beleefd. Daarna ging hij bij een aantal popgroepen zingen met de bedoeling wat extra zakgeld te kunnen maken en er dient aan toegevoegd te worden dat Hampshire er zelf voor zorgde dat de groepen werden samengesteld. Namen als "The Intruders", "Keith and the Bristols" en "Keith and the Variations" werden door Hampshire bedacht. Met deze laatst genoemde groep kreeg hij zelfs een driejarig contract waarbij ze in diverse clubs in Canada optraden. De echte doorbraak kwam, toen hij mocht optreden in het voorprogramma van de Roy Orbison Show en op een bepaald moment trad hij ook op in een televisieshow, die tweewekelijks in geheel Canada was te ontvangen. Interessant genoeg allemaal, maar mijn eerste vraag aan hem luidde natuurlijk, hoe hij de radio- en televisiewereld was binnengekomen.
  Hampshire: "Door mijn "verleden" binnen de amusementswereld had ik natuurlijk al wel wat contacten opgebouwd. Daarom was het niet zo'n probleem om aan de slag te komen als cameraman bij een lokaal station, CFCN. Vrij snel daarna werd ik al gevraagd om een jinglepakket voor de radiopoot van de organisatie mee in te zingen. Hierop volgde weer de vraag of ik de presentatie van de nachtprogramma's in de weekenden wilde doen en daar zat ik op de deejaystoel. Ik speelde voornamelijk Britse popmuziek."
5 Begin mei 1966 vertrok Hampshire uit Canada om zijn geluk in zijn geboorteland te gaan beproeven. Vanwaar die oversteek naar Europa?
  Hampshire: "Eigenlijk zat het me allemaal tegen. Allereerst had ik al vijf zware bekeuringen achter de boeg wegens te snel rijden en zat de politie achter me aan. In Canada was de wetgeving zo dat, wanneer je drie bekeuringen had gehad wegens te snel rijden, je rijbewijs werd ingenomen. Dan was er die popgroep waar ik eigenlijk zat van was, maar de anderen ook van mij. Tenslotte zat mijn toenmalige vriendin me behoorlijk op de nek. Ik ging twee jaar met haar om en omdat ze met me wilde trouwen zag ik het niet meer zitten. Een huwelijk was eigenlijk het laatste waar ik op dat moment zin in had. Dat alles bij elkaar deed me beslissen de oversteek te maken. Vergeet niet dat ik nog maar eenentwintig jaar oud was."
6 Deejays aan boord van de MV Mi Amigo

Hampshire durfde deze stap wel aan, ondanks zijn, voor die tijd, nog jonge leeftijd:

Hampshire: "Ik kwam een oude vriend van me, Lawrie, tegen, die bij me op school had gezeten. Hij vertelde me dat hij naar Engeland ging en hij vroeg me of ik mee wilde. Ik heb daar mee ingestemd. Niet veel later bestelde ik mijn vliegticket en probeerde weer contact met hem op te nemen. Het bleek dat hij al vertrokken was en dus ben ik maar alleen gegaan. Maar met de gedachte van de eerder genoemde drie redenen kun je rustig stellen, dat ik op de vlucht sloeg. Uiteraard zijn Lawrie en ik elkaar weer tegengekomen in Engeland en hebben in een Morris Minor Engeland, Schotland en Wales doorkruist. De auto vond ik in de schuur van mijn opa in Taunton in het Graafschap Sussex. En over mijn opa gesproken — de beste man stond niet achter het idee van de zeezenders, maar probeerde tevens geen enkel programma van me over te slaan."

7 Maar aan het rondreizen kwam een einde, want de beide heren moesten natuurlijk ook geld verdienen en daarom werk zoeken ...
  Hampshire: "We hebben op een bepaald moment een nieuw domicilie gezocht, hetgeen we vonden bij mijn oom en tante in Epsom Downs in Surrey, van waaruit we op zoek gingen naar werk. Lawrie kreeg via contacten werk in een wijnkelder bij het Skyline Hotel op Heathrow."
8 Wist Hampshire eigenlijk wel dat er in Europa in de meeste landen geen officiële commerciële radio was en dat het derhalve deels vanaf zendschepen werd uitgezonden?
  Hampshire: "Nee, ik wist er echt helemaal niets van. Toen ik hier kwam en contact zocht met mijn tante in Engeland, vertelde ze me onder meer dat ze naar de zeezenders luisterde en ze liet me de belangrijkste stations horen. Ik wist meteen dat die enerverende manier van radio maken de juiste was en ik besloot dat ik daar zeker bij betrokken wilde zijn. Het was niet alleen de muziek die me trok maar ook de presentatiestijl en, niet te vergeten, het plezier dat uit de radio straalde."
9 Tommy Vance tijdens de 35th Year After Reunion (foto: Martin van der Ven)

Hoe kwam Hampshire vervolgens in contact met de zeezenders?

Hampshire: "Ik hoorde dat alle belangrijke stations in een en dezelfde wijk, May Fair, in Londen gevestigd waren, en dat in een straal van een paar honderd meter. Ik ging er dus heen, belde gewoon aan en stelde me voor. Ik vertelde ook steeds dat ik uit Canada kwam en twee jaar lang ervaring had binnen een radio- en televisieorganisatie. Samen met Ed Stewart, Mike Lennox en Duncan Johnson ging ik de pub in, maar ik kreeg al snel door dat Radio London op dat moment niet op zoek was naar nieuw personeel. Dat was ook het geval bij Swinging Radio England. Toen ontmoette ik Tom Lodge in het gebouw van Radio Caroline en vertelde hem over mijn twee jaar durende ervaring op radiogebied in Canada. Tom had zelf ook de nodige jaren in Canada doorgebracht en kende het station waar ik had gewerkt. Hij stelde me voor aan Dick Morecraft en Freddy Ryder in de studio van Radio Caroline aan 6 Chesterfield Gardens en vroeg me een auditietape op te nemen, waarna ik werd aangenomen."

10 Na die geslaagde auditie vertrok Hampshire al snel naar het schip ...
  Hampshire: "De volgende maandag ging ik al naar zee zonder te weten wat me nu precies op het schip stond te wachten. Tom ging mee en leidde me rond. Ik moet zeggen dat iedereen erg vriendelijk was en dat viel me honderd procent mee. Ik voelde me er dan ook meteen thuis. Wel moet ik zeggen, dat bij het binnentreden van de studio mijn enthousiasme meteen weer afnam. Ik was nogal verwend geweest met moderne apparatuur in Canada. Ik had bijvoorbeeld bepaald niet gerekend op een antiek mengpaneel. Er viel in ieder geval veel te leren in te weinig tijd. Terwijl ik die dag in de studio meekeek hoe de apparatuur werkte, deed het bericht over mijn komst al de ronde onder de andere deejays. Zo van: "Hé, er is een nieuwe knaap aan boord die vanaf morgenmiddag drie uur zijn eigen programma gaat presenteren, de "Keith Hampshire Show". En dat wordt een heel leuk programma." Wel ik hoef er natuurlijk niet aan toe te voegen dat ik daar behoorlijk zenuwachtig van werd."
Luister naar Keefers met zijn programma op Radio Caroline
11 Was het werkelijk zo erg om die eerste show te presenteren?
  Hampshire: "Wel, die kerels wisten me behoorlijk te intimideren. Allerlei opmerkingen werden er geplaatst, variërend van "pak hem", "breek zijn been", "eens zal je groot worden" en "sla hem dood". En ik maar denken, dat ik met een trillende stem tegen achtduizend luisteraars zat aan te praten. Tommy Vance bleek achteraf het positiefst te zijn: "Er zijn wel acht miljoen luisteraars die op dat tijdstip op Radio Caroline afstemmen en ik weet zeker dat ze van je zullen gaan genieten." Achteraf realiseerde ik me wel, dat ik ontzettend snel aan het presenteren was omdat ik al weer de volgende stap wilde doen, namelijk alles klaar zetten voor de volgende aankondiging en nadenken wat ik dan weer zou gaan zeggen. Man, wat zat er een snelheid in die radio!"
12 De zenders van de Mi Amigo (foto: SMC)

Maar je mag aannemen dat "Keefers" zich na een paar dagen rustiger voelde ...

Hampshire: "Toen de eerste dagen eenmaal voorbij waren, voelde ik me een stuk meer op mijn gemak. Het leven op zee was ook nog niet zo slecht. Met zeeziekte viel ook wel te leven, aangezien we op een rustig stuk lagen met in de omgeving een zandplaat en de golven werden echt niet altijd te heftig. Ik kan me wel herinneren, dat we een paar keer muntstukken op de armen van de draaitafels moesten leggen ter verzwaring, omdat de naald anders zou overspringen als gevolg van een storm. Maar, als het helemaal uit de hand liep, dan hadden we altijd nog een voorraad banden achter de hand, waarop van te voren opgenomen muziek stond. Die gebruikten we dan in plaats van grammofoonplaten."

13 Was Hampshire niet verbaasd over het imposant grote gebouw waarin de Caroline-organisatie was gehuisvest, terwijl het radio maken toch vanaf zee gebeurde?
  Hampshire: "Op de een of andere manier was ik zeker geïntimideerd, maar datzelfde effect hadden ook de mooie kantoren van Radio London en die van Swinging Radio England en Britain Radio aan de Curzon Street. Je raakte er overigens snel aan gewend. Als je aan land was tijdens je verlofperiode, hing je vaak ook rond in het Caroline House en hield je verder je bezig met het versieren van leuke meisjes."
14 In de tweede helft van de jaren zeventig en de jaren tachtig was het voor de deejays van bepaalde stations, waaronder Radio Caroline, een kwestie van afzien. Vaak werden de schepen slecht bevoorraad en ook bleef de betaling regelmatig achterwege. Hoe was dit in de jaren zestig?
  Hampshire: "De betaling viel zondermeer goed te noemen. We kregen 25 Britse ponden per week, hetgeen voor die tijd veel was, temeer omdat we — tot mijn grote verbazing — ook werden betaald voor de week dat we voor verlof aan land waren. Bovendien kwam er nog bij, dat je tijdens je periode op het zendschip geen geld kon uitgeven. Je had dus had minimaal twee weken lang geen uitgaven. Aan boord kreeg je immers, zij het gelimiteerd, genoeg te drinken en te roken."
15 Maar zelfs in de week aan land bleek het moeilijk om geld uit te kunnen geven ...
  Hampshire: "In de week aan land gingen we vaak naar dezelfde nachtclubs toe en al snel werden we bekend en dan werden we onthaald. Zo van: "Hé, Keefers van Radio Caroline, té gek dat je er ook bent. Vanavond mag je op mijn kosten doorbrengen in onze club." Natuurlijk zat er wel iets achter, omdat dezelfde eigenaar eigenlijk van ons verwachtte dat we de naam van zijn nachtclub noemden tijdens de uitzendingen. Uiteraard waren we daar ook weer niet te beroerd voor. Maar terugkomend op het geld, was het dus zeer moeilijk om het uit te geven."
16 De tender Offshore I

Vaak wordt er gesproken over de harde manier van omgaan en het cynische gedrag van de bemanningsleden van de zendschepen in de jaren zestig. Zowel voor de organisatie van Caroline als die van Radio London en Swinging Radio England / Britain Radio werd de crew voornamelijk ingehuurd bij de firma Wijsmuller uit Baarn. Hoe onderging Hampshire de contacten met de Hollanders?

  Hampshire: "Ik heb altijd erg goed met hen kunnen opschieten. Wel waren er natuurlijk af en toe incidenten. Zo was er de vreemde verhouding van verlofregelingen. Als deejays en technici zaten we in die tijd gemiddeld twee weken aan boord van het zendschip, terwijl die bemanningsleden er liefst zes weken achtereen dienden te verblijven. Dan kwamen wij, na een week verlof, weer terug op de MV Mi Amigo en kwamen we met onze verhalen: "Eergisteren ben ik naar die en die nachtclub geweest en ontmoette daar zo'n enorm lekkere meid waarmee ik de hele nacht tekeer ben gegaan." Dat soort praat. Je kunt begrijpen dat dit soms aanleiding gaf tot enige ergernis."
17 Maar waren er dan helemaal nooit vrouwen aan boord?
  Hampshire: "Oh jawel, ik herinner me dat op een keer een van de secretaresses van het Caroline House met de tender mee aan boord kwam. Een fraaaie dame, met van die enorme koplampen. zoals we toen noemden. Terwijl de tender even verder van het zendschip verankerd lag, werd het weer slechter en slechter. Uiteindelijk werd besloten dat er geen personen meer van het zendschip naar de tender zouden overstappen, omdat dat te veel risico met zich mee zou brengen. Als gevolg van die beslissing, moest die secretaresse de nacht dus op het zendschip doorbrengen. Dat werd dan meteen de allereerste keer, dat een vrouw de nacht op het schip doorbracht tijdens de periode dat het vaartuig als zendschip voor Radio Caroline functioneerde."
  "Wel, we maakten er een feestje van en om de een of andere reden bleek dat ze wel op mij viel en eigenlijk ook wel de nacht met me wilde doorbrengen. Maar hoe verder de avond vorderde, des te schuldiger ik meer voelde omdat ze mij bleek te verkiezen en die arme Hollandse bemanning weer op een droogje zat en dacht dat ik haar onder hun neus zou willen nemen. Uiteindelijk heb ik het dan ook niet met haar gedaan. Ik heb haar in mijn cabine toegedekt, goede nacht gewenst en ben elders op het schip gaan slapen. De volgende morgen vroegen de bemanningsleden me meteen hoe de nacht was geweest. Op de een of andere manier lukte het me niet ze duidelijk te maken dat waar ze op hadden gerekend gewoon niet was gebeurd."
18 De "Emperor Rosko"

Een aantal van de Caroline-deejays in de jaren zestig hebben zowel op de MV Mi Amigo — het schip van Radio Caroline South — als op de MV Fredericia — het schip van Radio Caroline North — gewerkt. Was dit ook met Hampshire het geval?

Hampshire: "Nee, ik heb de Fredericia nooit gezien en alleen maar op de Mi Amigo gewerkt en heb daar iets meer dan een jaar, uiteraard met de nodige weken verlof, vertoefd. Ik ben er in juli 1966 begonnen en werkte er tot en met half augustus 1967. Eerst werkte ik als invaller voor diverse collega-deejay's. Spoedig daarna vertrok The Emperor Rosko en kreeg ik zijn uren, waardoor ik in de middag "Keefers Commotions" kon gaan presenteren. Na weer een aantal maanden verliet ook Tom Lodge het station en kreeg ik de meer prettige ochtenduren te presenteren, dat er uit ging onder de noemer "Keefers Uprising". Tommy Vance was inmiddels ook bij ons komen werken en hij nam middaguren over."

19 Al tijdens zijn periode met Radio Caroline vormde Hampshire in 1967 zo zijn mening over de eventuele toekomst van de commerciële radio in Engeland. Die beantwoordt echter nog steeds niet aan zijn ideaalbeeld ...
  Hampshire: "Zoals uit het gedrag van de hedendaagse jeugd kan worden opgemaakt, is men in Engeland duidelijk op weg om de bestaande tradities te doorbreken. Ook in radioland lijkt het of men de kant opgaat naar meer vrijheden, maar toch bedriegt de schijn. De Britse regering probeert immers op allerlei manieren de eventuele vrijheden te ondermijnen en de situatie van de radio aan land is daar een van de voorbeelden van. Men wil alle vernieuwing tegenhouden. De regionale radio zou snel en op een heel mooie manier kunnen worden opgezet, zonder dat de controle vanuit de regering er bij inschiet. Volgens mij kan de situatie per regio als volgt worden ingekleurd: allereerst een BBC station, daarnaast een station dat alleen maar Top-40-werk draait en dus op de jeugd is gericht en dat via de middengolf gaat uitzenden. Daarnaast een derde station dat easy-listening gaat draaien en zich dus richt op de oudere luisteraar. Tenslotte valt er te denken om in elke regio een soort van FM-station op te zetten. Deze vorm van indeling zou niemand schaden. De BBC zal er meer competitie door krijgen. Bovendien kan het vermogen van de zenders gelimiteerd worden, zodat men ook niet belemmerend ten opzichte van de andere stations kan zijn. Deze manier is de enige oprechte manier die de Britse luisteraars voorstaan, als het gaat om eerlijke commerciële radio."
20 Ronan O'Rahilly, directeur van en de stuwende kracht achter Radio Caroline

We duiken weer terug in het verleden: hoe liepen de contacten met de deejays van de andere stations, die door Wijsmuller werden bevoorraad?

Hampshire: "Op de tender, tijdens de tocht richting de zendschepen, was je meer verdeeld in groepjes dan per station. De trip naar de schepen duurde ruim een uur en je sprak elkaar toch al niet te veel. Wel herinner ik me, dat Tony Blackburn — als hij op de tender aanwezig was — vaak het middelpunt vormde van spotternij omdat hij zich altijd zorgen maakte om zijn luistercijfers. Met de Amerikanen van Swinging Radio England en Britain Radio hadden we nauwelijks contact. Jammer, de Britten waren niet klaar voor de snelle manier van radio maken die men bij SRE bracht. De deejays van Radio London en Radio Caroline praatten ook meer tegen de luisteraars dan die van SRE, hetgeen een groot voordeel was."

21 Maar, zo luidt mijn tegenwerping, er deden toch vele nationaliteiten aan de zeezenders mee?
  Hampshire: "Ja, en dat was nu het meest unieke aan de manier van radio brengen in die tijd. Er was zo ontzettend veel inbreng van allerlei mensen uit diverse windstreken, dat je op die manier een prachtige formule kreeg die nergens op de wereld bestond. Uit Engeland, Australië, Nieuw Zeeland, Canada, Amerika, overal kwamen ze vandaan. Als luisteraar wist je, uitgezonderd bij een paar deejays, nooit wat er zou volgen. Er waren in die dagen geen echte regels en voorschriften. Dat leidde tot de mooiste vorm van radio die ik ooit heb meegemaakt."
22 Hampshire was een van de vele deejays die Radio Caroline South verliet, omdat de Britse regering had besloten dat The Marine Offences Bill op 15 augustus 1967 zou worden omgezet in een officiële wet. Goed gezien had Hampshire na die bewuste datum nog rustig programma's kunnen blijven maken, maar hij had dan geen mogelijkheden meer om Engeland aan te doen zonder de kans te lopen te worden opgepakt door de politie wegens overtreding van The Marine Offences Act (MOA). In het Canadees paspoort stond namelijk een enkele zin die voldoende was om eventueel ook Canadezen te vervolgen: "A Canadian Citizen is a British subject." Weliswaar heeft Ronan O'Rahilly, Caroline's directeur, nog even overwogen om een aantal mensen in Ierland te laten nationaliseren, maar dat voornemen is bij een idee gebleven. Had Hampshire, ook als de wet er niet was gekomen, eigenlijk niet al besloten om rond die tijd bij Radio Caroline te vertrekken?
  Hampshire: "Het werd wat minder interessant. Ronan O'Rahilly had een nieuwe zakelijke partner binnen gebracht in persoon van een Ierse directeur van een platenmaatschappij, Philip Solomon. Dit betekende dat in ruil voor veel nieuw geld ook veel nieuwe muziek diende te worden gedraaid. Wel, het overgrote deel was rotzooi, die zeker niet op Radio Caroline thuishoorde. Ik denk dat, ook als de MOA niet van kracht was geworden, ik het niet lang meer bij het station zou hebben volgehouden."
23 Een promotiefoto van Keith Hampshire uit 1967 van platenmaatschappij Polygram

Hampshire koos dus voor een ander vervolg op zijn loopbaan binnen de amusementsindustrie. Eerst nam hij een maand vakantie op het eiland Mallorca en keerde daarna terug naar Engeland om te zien hoe het stond met zijn zangcarrière die hij kort daarvoor nieuw leven had ingeblazen. In 1967 was hij namelijk de platenstudio ingegaan om onder producer Mike Berry, die in de periode 1964-1965, achter de schermen ook bij Radio Caroline betrokken was, een plaat op te nemen. De single kwam uit onder de titel "Millions Of Hearts" op het label King Records, en werd al uitgebracht voordat de MOB van kracht werd. Toen Hampshire terug kwam in Engeland had de BBC inmiddels Radio One gestart, dat de vervanger moest worden voor de verdwenen zeezenders. Wat hij te horen kreeg, beviel Hampshire allerminst:

  Hampshire: "Nee, ik was echt teleurgesteld en besloot naar Canada te gaan, waar ik enige tijd naar de lokale radio in Montreal luisterde. Ook daar viel me het tegen. Een vliegticket naar Toronto was vervolgens snel gekocht en ik vond datgene ik zocht, namelijk enerverende radio. Zowel bij een van de grotere — CHUM — als een van de kleinere stations kon ik werk krijgen en door een oude bekende liet ik me adviseren vooral voor het kleinere station te kiezen en van daaruit te proberen mijn loopbaan een vervolg te geven in Canada. CKFH werd derhalve mijn station na Radio Caroline en ik zou er liefst drie jaar lang met veel plezier blijven werken. Na die jaren veranderde er het een en ander bij het station. Bill Drake, die al voor veel innovatie binnen de radiowereld had gezorgd, was met een nieuw format in Amerika gekomen, dat niet veel later ook in Canada werd geïntroduceerd. Als gevolg van de invoering van het format was er zeker ook sprake van een verval in persoonlijkheden binnen de radio industrie. Het werd allemaal afstandelijker ten opzichte van de luisteraar. Dat was dan ook weer duidelijk van invloed op de presentator. Ook bij mij. Na een periode van zes maanden werken onder het nieuwe format werd ik dan ook aan de kant gezet. Het was voor mij de allerlaatste keer dat ik betaald werk deed binnen de radiowereld."
24 Keith Hampshire voor Radio Caroline in gesprek met Michael Neshmitt van de Monkees

Hampshire was weliswaar vertrokken uit Engeland, maar onderhield tijdens zijn periode in Toronto toch nog de nodige contacten met zijn Britse familieleden. Via die weg kreeg hij van zijn oom en tante bericht, dat de BBC een brief had gestuurd waarin hij op auditie werd gevraagd. Men wilde hem bij die organisatie graag toevoegen aan het presentatieteam van Radio One. Hampshire was echter al zo goed ingeburgerd in de Canadese radio, dat hij maar niet meer "op gesprek" is gegaan in Londen. Hoe keek men in Canada overigens aan tegen iemand die in Europa miljoenen luisteraars had via de uitzendingen vanaf een schip?

  Hampshire: "De mensen binnen de radio-industrie wisten wel van het bestaan van de zendschepen in Europa af, maar niet de normale luisteraar. Dus dat deed ze niets. De mensen bij CKFH, die me inhuurden in oktober 1967, waren wel erg opgewonden over het gegeven dat ze een deejay in dienst namen die furore had gemaakt in Europa."
25 In de jaren zestig verschenen er tientallen persberichten, zowel vanuit organisatie achter Radio Caroline als die van Radio London, waarin telkens weer gewag werd gemaakt van de enorm hoge luistercijfers. Daarbij werd bepaald niet op een miljoen meer of minder werd gekeken. Zelf had ik, na vele jaren de geschiedenis van de radio te hebben bestudeerd en beschreven, de stellige indruk dat al deze cijfers alleen maar voor de publiciteit waren neergezet en dus als schromelijk overdreven kunnen worden beschouwd. Hoe denkt Hampshire hier anno 2002 over?
  Hampshire: "Waren het allemaal leugens? Ik denk, dat je helemaal gelijk hebt dat het allemaal bij elkaar werd gefantaseerd. Maar, hoe moesten ze zich anders verkopen? Er waren in die dagen helemaal geen officiële luisteronderzoeken. Dat was overigens tegelijk het voordeel van het toenmalige systeem. Je kon je eigen luistercijfers bekend maken, en ze uiteraard op allerlei manieren in je eigen voordeel draaien, waardoor je weer op een gemakkelijke manier zendtijd kon verkopen."
26 Ed Stewart en Keith Hampshire tijdens de 35th Year After Reunion (foto: Martin van der Ven)

Tijdens zijn drie jaren bij CKFH bouwde Hampshire ook de nodige contacten op met de platenindustrie in zijn land. Dat resulteerde in een platencontract voor de opname van een paar singles en een LP in 1971 en 1972. Allereerst nam hij via producer Bill Misener op RCA het nummer "I Wish I Could Wish Away" op, dat later de nieuwe titel "Ebenezer" meekreeg. De tweede single in zijn tweede vaderland, "Daytime Nighttime" werd een top-tien-hit in Canada en haalde ook de Amerikaanse top 100. Van origine was het een nummer gezongen door Manfred Mann. Zoals zo vaak in die tijd in Canada, bestond een deel van de hitlijst uit covers van buiten de grenzen, gezongen door artiesten werkzaam en woonachtig in Canada. In Engeland deed het nummer echter helemaal niets. De tweede en derde single, respectievelijk "The First Cut Is The Deepest" en "The Big Time Operator" behaalden beide de eerste plaats in de Canadese hitlijst, terwijl de laatste titel ook de eerste plaats behaalde in de Zuid-Afrikaanse hitlijst. Het prachtige "Hallelujah Freedom" van Junior Campbell werd ook door Hampshire gecoverd en tot een hitnotering gezongen. Zijn succes als zanger leverde niet bovendien alleen meer platen, maar ook een eigen televisieshow op.

  Hampshire: "In de periode 1974-1975 had ik mijn eigen televisieshow, die via het netwerk van stations van The Canadian Broadcast Corporation van kust tot kust werd uitgezonden. Het betrof "Keith Hampshire's Music Machine". De show was eerder in de jaren vijftig en zestig een enorm succes onder presentatie van persoonlijkheden als Gay Claitman, Garry Ferrier en Aubrey Tadman. In de shows werd Hampshire overigens bijgestaan door music director Doug Riley, die in iedere show zijn eigen item voorbij liet komen onder de noemer "Dr. Music"."
27 "Keith Hampshire's Music Machine" werd live opgenomen voor een publiek in studio 7 van de CBC in Toronto, waarbij vele Canadese groepen en artiesten optraden en daaronder grote namen als Klaatu, Lighthouse maar ook Copper Panny, Hampshire en Riley. Hampshire had zijn plekje in de Canadese mediawereld, kortom, gevonden. Daarnaast had hij ook het gezinsleven leren kennen.
  Hampshire: "Intussen was ik al sinds 1971 met mijn vrouw Cathy getrouwd en wilde ik graag vader worden van een dochter en een zoon. Met de geboorte van Laura en van Christian ging die wens in vervulling. Uiteraard bleef het geld wel binnenkomen vanuit de platenverkoop en verder ging ik werken als voice over om promotie en reclamespots in te spreken voor radio- en televisiestations. Daarnaast was er veel jinglewerk en trad ik in diverse tekenfilms met mijn stem op. Ik doe dat nog steeds, hoewel bij lange na niet meer zoveel als vroeger."
28 Keith Hampshire, Johnny Walker, Ronan O'Rahilly en Mike Ahern tijdens de 35th Year After Reunion (foto: Martin van der Ven)

In 1983 kreeg Hampshire een gouden plaat uitgereikt, en zeker niet zijn eerste, voor de song "Okay Blue Jays", een nummer dat hij samen met het nationale basketbal-team van Canada had opgenomen. Naast het opnemen van liedjes en optredens in het land ging zijn liefde steeds meer uit naar een van zijn hobby's: paarden. Dat resulteerde er uiteindelijk in dat Hampshire nog meer bekendheid kreeg in zijn land, namelijk als een van de bekendste paardenfokkers van Canada. Zijn periode bij Radio Caroline is hij echter nooit vergeten. Daarom vroegen we hem als laatste vraag hoe het vond om, na al die jaren, weer de mensen terug te zien waarmee hij in de jaren zestig zo intensief heeft samengewerkt.

  Hampshire: "Een enorm prachtige ervaring. Ik wenste dat ik ze allemaal zou terug kunnen zien. Het is ook bijzonder leuk, dat O'Rahilly is gekomen. Mary Payne vroeg me te bemiddelen en ik heb dus aan Johnny Walker gevraagd om, aangezien hij wel contacten heeft met O'Rahilly, hem te vragen mee te komen naar deze bijeenkomst. Och, en zo zijn er hier en daar de nodige contacten de afgelopen maanden gelegd, hetgeen resulteerde in deze heerlijke bijeenkomst. Ik zal je nog vertellen dat ik eerder deze middag met Dave Lee Travis een weddenschap heb afgesloten of Ronan O'Rahilly al dan niet zou komen opdagen. DLT was er heilig van overtuigd dat hij niet zou komen en is dus ook nog eens tien Britse ponden armer geworden. Ik ben overigens eerder al, in 1992, nog eens terug geweest in Engeland. Met een deel van de mensen, die ook hier vandaag aanwezig zijn, heb ik heb ik toen wat tijd doorgebracht in een pub in de directe omgeving van Mayfair en ik kan je garanderen dat er toen ook heel wat herinneringen met elkaar zijn uitgewisseld."
   
Previous
  Met dank aan Gerhard Fiolka voor het opnemen van dit interview. Op de geluidsfragmenten bij dit artikel rusten copyrights. Ze worden hier gebruikt volgens de regels van "fair use" en "academic quoting". Meer foto's uit de Caroline-tijd van Keith Hampshire zijn te vinden in zijn persoonlijk foto-album op de Pirate Radio Hall of Fame.
  2002 © Soundscapes