Logo  
  | home | authors | calendar colophon | links | newsgroups | newsfeed | new | printer version |  
volume 5
november 2002

Op weg naar het einde

 





  Het reilen en zeilen van Radio Mi Amigo in 1978
door Hans Knot
Previous
  Binnenkort brengt de Stichting Media Communicatie het vierde deel uit van de kroniek van Hans Knot over Radio Mi Amigo. Ditmaal staat daarin het jaar 1978 centraal. Net als bij de vorige delen verschaft de auteur ons alvast een vooruitblik door een aantal onderdelen uit zijn verhaal te lichten. In het derde deel viel te lezen, hoe de Vlaming Ton Schipper werd binnengehaald om het station te versterken, nadat Stan Haag en zijn vrouw Michelle het station hadden verlaten. Bij die gebeurtenis pakt Hans Knot nu de draad weer op.
 
1 Het eind in zicht. Het ging al niet zo goed met Radio Mi Amigo in 1977, maar in 1978 bereikten de omstandigheden waaronder de deejays en technici hun werk moesten doen een absoluut dieptepunt. De communicatie tussen de medewerkers aan boord van de MV Mi Amigo en de leiding van het station in het Spaanse Playa de Aro verliep bepaald niet optimaal. Adverteerders haakten af en ter compensatie van de gederfte inkomsten moest meer zendtijd worden gevuld met religieuze programma's. Het schip zelf, de bevoorrading en de apparatuur vertoonden de nodige mankementen. Veilig was het bepaald niet aan boord en veel medewerkers verlieten om die reden voortijdig het station; ze moesten door anderen worden vervangen en geschikte kandidaten waren schaars. Toch bleef het station onverminderd populair en toch wisten de achterblijvers met veel kunst en vliegwerk, en vooral grote inzet, het station op een enkele dag na in de lucht te houden. Tot het moment, waarop de Belgische en de Spaanse overheid het uitzenden — met de nodige arrestaties, rechtzaken, dan wel dreigementen — echt onmogelijk maakten. Aan de hand van enkele voorbeelden laten we hier zien, hoe in 1978 voor Radio Mi Amigo het eind in zicht kwam.
2 Foto links: Ton Schipper in 1978

Een vraag aan Ton Schipper. Begin december 1977 keerden Michelle en Stan Haag na een knallende ruzie Radio Mi Amigo definitief de rug toe. Hun plaats werd vrijwel direct ingenomen door Ton Schipper. We laten de Vlaming hieronder zelf omstandig aan het woord om te vertellen hoe hij bij Radio Mi Amigo terecht kwam:

"Vanaf 1976 draaide ik al ruim een jaar drive-in-shows voor Mi Amigo. Dat deed ik onder een andere naam, Gerard Bruin, want werken voor een zeezender was iets dat in die tijd helemaal niet mocht. Zowel Gerard Bruin als Ton Schipper zijn niet mijn echte namen; mijn echte naam noem ik niet. Op een bepaald ogenblik, ergens in het najaar van 1977, was ik in verband met die shows bij Patrick Valain op zijn kantoor in Gent. Toen ik binnenkwam ging net de telefoon. Valain vroeg mij: Wil je even in de keuken koffie gaan drinken, want ik moet nog iets afhandelen met Spanje. Een kwartier later kwam hij de keuken binnen en zei: Ton, heb jij zin om voor ons in Spanje te gaan werken? Ik was stomverbaasd en vroeg hem of ik daar over na mocht denken. "Nee, ik wil het nu wel weten," zei Valain."

  Na een kort overleg thuis, waar ze overigens niet bijster enthousiast waren over zijn plannen, besloot Schipper toch nog diezelfde avond vanuit een telefooncel Valain te bellen om te zeggen dat hij in Playa de Aro wilde komen werken.
3 Vertrek naar Spanje. De volgende dag vertrok Schipper al naar Spanje. Over zijn eerste ontmoeting met Sylvain Tack zegt hij:
  "Ik kom met mijn koffer aan op de luchthaven van Barcelona — of was het nu Gerona, dat weet ik eerlijk gezegd niet meer — en ik werd daar afgehaald door Sylvain Tack zelf. Ha, Ton Schipper, zei hij, leuk om u te ontmoeten. Ik ga u iets leren drinken. Carajío, dat is sterke koffie met cognac. Daarna introduceerde hij mij in diverse café's in Playa de Aro. Omdat Stan Haag en Michelle begin december 1977 met ruzie bij Radio Mi Amigo waren vertrokken, hadden ze dringend iemand nodig die hun programma's kon overnemen. Ik heb een hele grote bewondering voor Stan Haag, bekend als schrijver van onder meer "Ik Sta Op Wacht" en als deejay bij RTL 208 en natuurlijk Radio Veronica. Ik praatte met Maurice Bokkebroek, die daar destijds technicus was. Die zei: We kunnen dat programma tussen zes en zeven uur 's avonds moeilijk de "Jukebox" noemen. Dat was iets van Stan, laten we het "De Muziekdoos" noemen."
  "Dat gebeurde ook, totdat Tack daar lucht van kreeg. Op een gegeven moment kwam hij de studio binnen en zei: Wat is dat? De Muziekdoos? Ik wil geen Muziekdoos hebben! Ik wil de Jukebox terug op de radio! Daarom begonnen wij maar weer de Jukebox uit te zenden. Stan Haag had ik zelf nog nooit ontmoet. Totdat ik hem enkele weken daarna tegenkwam in "De Charly's Bar", één van zijn favoriete bars in Playa de Aro. Ik kwam daar zomaar binnenlopen en daar was Stan, een beetje boven zijn theewater. En ineens pakt hij mij bij mijn lurven en trekt aan mijn trui. Ik zei nog: Stan wat doe je nou? Ik heb juist zo'n bewondering voor je. Ja maar, zei hij, de Jukebox is van mij ... En zo ging het een tijdje door. Ik was ontzettend teleurgesteld in hem. Maar achteraf hebben we dat bijgelegd, toen Stan zelf een bar had geopend in Salou. Daar hebben we ons lekker met z'n tweeën bezat. Stan was gewoon een aardige man."
4 Foto rechts: Andy Archer en Ferry Eden op "Zeezenders 20" in Noordwijkerhout, 1978

Cassettes en punkmuziek. De maand februari 1978 begon al op de eerste dag met de nodige problemen. Om kwart voor elf in de ochtend besloot Ruud Hendriks, oftewel Rob Hudson, om samen met Ton Schipper de presentatie van het programma "Keukenpret" over te nemen. Reden was de uiterst gebrekkige kwaliteit van de vanuit Spanje aangeleverde cassette. Na twaalf uur nam Herman de Graaf de presentatie over, uiteraard met het gebruikelijke programma "Baken 16". De Graaf presteerde het echter om in deze aflevering alleen maar punkmuziek te draaien, waardoor waarschijnlijk vele luisteraars hun radio hebben afgezet dan wel hebben overgeschakeld naar een ander station. Een dag later verliet Ferry Eden de MV Mi Amigo en fungeerde Rob Hudson, tussen zes en zeven uur, als vervangende presentator voor Ton Schipper's programma "Jukebox". Met zijn verblijf op het schip had Eden overigens een absoluut duurrecord gevestigd — een record dat eerder in handen lag van respectievelijk Hugo Meulenhoff en Herman de Graaf. Toen Eden van boord ging, bleek hij inmiddels namelijk maar liefst twaalf weken en vier dagen achtereen op de MV Mi Amigo te hebben doorgebracht.

5 Geert Toornvliet wordt zeventig. In de maand februari 1978 werd Geert Toornvliet, de dominee die voor zijn programma's zendtijd huurde bij Mi Amigo, zeventig jaar. Toornvliet wilde met zijn programma's ook de buitenkerkelijken en de randkerkelijken bereiken. Juist die groep die maar al te vaak werd aangekeken als "duivelse lieden", die de kerk nooit van binnen zagen en dus ook wel niet gelovig zouden zijn. Rond die tijd heb ik een aantal malen kerkdiensten voor hem opgenomen in het noorden van Nederland, waaronder in het Hervormde Kerkje te Noordlaren. Bij die gelegenheid vertelde hij me, dat hij spoedig zeventig jaar hoopte te worden. Vroeger had hij altijd gedacht dat dit een leeftijd was waarop je eigenlijk tot niets meer in staat zou zijn. Nu het zover was, merkte hij dat hij nog genoeg energie had en dat de creativiteit zou zelfs nog stijgende was vergeleken met eerdere jaren. Zijn energie was volgens hem zelfs zo groot, dat hij het rustig aandurfde om op de doordeweekse dagen met twee in plaats van een programma te komen. Ook voor de middagprogramma's, zo vertelde hij me, streefde hij er naar een boodschap op de radio te brengen die de mensen zou aanspreken en hen in het hart zou raken. Volgens hem was er grote behoefte aan een dergelijk programma, hetgeen hij aflas uit de vele brieven die hij dagelijks kreeg, zowel van hoogopgeleide als van lager opgeleide bevolkingsgroepen.
6 Kerkelijke inkomsten. Vanaf 19 februari 1978 viel er daarom op Radio Mi Amigo zendtijduitbreiding te melden voor Dominee Toornvliet, die besloten had iedere werkdag tussen vijf uur en half zes in de middag dertig minuten extra zendtijd te kopen op het station, waardoor hij zich met zijn religieuze boodschappen nog sterker op de jeugd kon gaan richten. Dat was overigens niet iets waar de luisteraars van Radio Mi Amigo moeite mee hadden. Integendeel, die uitbreiding van zendtijd voor de door velen geliefde dominee was overigens mede mogelijk gemaakt de door vele donaties van de luisteraars van Radio Mi Amigo. De kerkelijke inkomsten van Mi Amigo gingen ook via een andere route omhoog. Wat eigenlijk al lang niet had kunnen uitblijven waren de religieuze uitzendingen van Johan Maasbach, van de Wereldzending uit Den Haag. In de jaren zeventig had de evangelist daarvoor onder meer zendtijd gekocht bij Radio Noordzee en Radio Caroline. Nu klopte hij daarvoor aan bij Mi Amigo. Vanaf 14 maart 1978 was hij iedere ochtend tussen zeven en half acht op het station te beluisteren.
7 Foto links: Jan de Hoop, beter bekend als Frank van der Mast, op Radio 3

De hele dag in touw. Hoe ging het intussen op het schip? Net als Stan Haag en Michelle hadden ook Marc Jacobs en Frank van de Mast het station verlaten. Na die tijd toonde Van der Mast zich wat spraakzamer dan hij voorheen was geweest. In verschillende tijdschriften, waaronder RadioVisie, waren toen namelijk enige van zijn herinneringen te lezen aan zijn tijd bij Radio Mi Amigo:

"Toen ik in 1976 voor het eerst bij de MV Mi Amigo kwam, wilde ik eigenlijk al direct terug. Wat een ouwe boot; het ding was compleet verroest. Maar, toen ik er eenmaal een paar weken op zat, wilde ik er eigenlijk al niet meer vanaf. Vooral de kameraadschappelijke sfeer die er heerste, was fantastisch. Aan de andere kant kon het soms ook goed tegen zitten. Gewoon de hele toestand waar je in zit aan boord en waarbij je wel erg op jezelf bent aangewezen. Alles zelf doen, zoals kleren wassen, dikwijls koken als er weer geen kok aan boord was. Maar over het algemeen was het toch heel plezierig. In de beginperiode heb ik veel met Marc Jacobs aan boord gezeten en nog steeds kan ik erg goed met hem opschieten. We hebben samen heel wat meegemaakt op die schuit, vrije tijd hadden we bijna niet. Je was de hele dag in touw. Overdag programma's maken, voorbereiden en nieuwslezen en dan had je in de avonduren tijd voor productiewerk, zoals het monteren van reclameblokken en het maken van promo's voor de drive-in-show, het inspreken van nieuwe reclamespots en ga zo maar door."

8 Onder collega's. Over de samenwerking met de collega's aan boord, wist Van der Mast het volgende te melden:
  "Het contact met de Britten van Radio Caroline was uitstekend. Dat waren en zijn nog steeds heel fijne jongens. We hebben aan boord heel wat ontberingen geleden en dan groeit er wel een speciale band, zo onder elkaar. Ook met de Nederlandse collega's trouwens. Je zou denken dat er bij zo'n voedselschaarste als we enkele keren hebben meegemaakt, paniek zou uitbreken, maar dat is gelukkig nooit gebeurd. Je ging in zo'n periode juist ontzettend aan elkaar hangen. Later ben ik minder gaan samenwerken met Marc. De reden was dat Sylvain Tack, na het vertrek van Peter van Dam, programmaleider was geworden. Je begrijpt het al: van leiding was bepaald geen sprake. Bovendien hadden we aan boord een behoorlijk verloop van deejays, waardoor de nieuwelingen telkens weer moesten worden ingewerkt. Marc en ik hebben daarom afwisselend aan boord gezeten en de taak van programmaleider dus ook om de beurt op ons genomen."
  "Er kwamen veel nieuwe deejays en ik denk dat dit ook te maken had met de slechte situatie van het zendschip en de doorsnee van het aanbod. Kijk, een heleboel mensen hadden er van alles voor over om deejay te worden, maar niet iedereen is daar even geschikt voor. We hebben dan ook het nodige puin aan boord gehad, wat na een paar weekjes weer werd afgevoerd. Die konden het gewoon niet of ze werden ziek. Als er een spot op de zender zat waarin aan potentiële deejays werd gevraagd om een bandje in te sturen, dan lagen er binnen een week vijfhonderd bandjes in de postbus in Playa de Aro. Want iedereen vond het prachtig op zo'n boot. Avontuurlijk, vooral als je jong bent. Bij mij speelde dat ook wel een beetje mee toen ik er solliciteerde, mede omdat ik toen in Hilversum nog niet aan de bak kon."
9 Foto rechts: Villa Tack Maz Nou in Playa d'Aro

Het niveau van de programma's. Over het niveau van de programma's van Radio Mi Amigo wilde Van der Mast ook wel het een en ander kwijt:

"Eigenlijk was het niet te vergelijken met een Radio Veronica of Radio Noordzee. Die konden hun zendschepen ongestoord bevoorraden en reclame-spots inboeken en die beschikten ook over professionele jingles en reclamespots. Dat klonk toch heel anders dan Radio Mi Amigo. Maar, dat zou ik toch niet kunnen zeggen van alle deejays bij Radio Veronica. Natuurlijk zaten er daar ook wel deejays die beter waren dan die bij Radio Mi Amigo, maar Mi Amigo had toch wel een Peter van Dam en een Joop Verhoof. Door de gebrekkige toestand aan boord kon het daar wel eens iets minder goed gaan, maar dat kon je de deejays op het schip niet kwalijk nemen. En de reclamespots waren ook al niet denderend te noemen. Men moest pakken wat er te pakken viel om inkomsten te blijven houden. En dat moet toch redelijk zijn gelopen, want ik kreeg mijn salaris altijd keurig op tijd betaald. Als ik van boord kwam, kreeg ik mijn geld altijd in een enveloppe aangereikt."

10 Arrestatie in België. In het vorige deel van de herinneringen aan Radio Mi Amigo heb ik al gemeld, dat Van der Mast door de politie in België werd gearresteerd. Zijn eigen herinnering aan die gebeurtenis:
  "We zijn gearresteerd toen we de haven van Zeebrugge uitgingen. Een politieboot kwam ons achterna. We zijn in de gevangenis gesmeten en de volgende dag, met handboeien om en onder zware bewaking, naar de onderzoeksrechter in Brugge gevoerd. Ons werd gerechtelijke bijstand geweigerd en we mochten zelfs geen contact opnemen met de Nederlandse ambassade. We werden langer dan vierentwintig uur in voorarrest vastgehouden. Allemaal goed fout. Uiteindelijk ben ik veroordeeld tot een boete van fl. 850,- en het betalen van de kosten van het gerecht, zo'n fl. 1.000,-. Alles bij elkaar heeft het maanden geduurd alvorens ik dit wist."
11 Op punt van zinken. Terugkomend op de achtergronden van het vertrek van Michelle en Stan Haag, maar vooral ook het besluit van Marc Jacobs en hemzelf, zei Van der Mast:
  "Ons inziens stond het schip in 1977 op het punt van zinken. Er zaten twee gaten in, waar beton in was gegoten. Dat gaat natuurlijk nooit echt goed. Een scheepsplaat in de machinekamer stond helemaal naar binnen gedrukt. Verder waren er totaal geen reddingsmiddelen aan boord. Wel wat zwembandjes, maar dat helpt niet veel bij windkracht 10. Marc en ik zijn, toen we beiden werden afgelost, naar Spanje gegaan om daarover met Sylvain Tack te praten. We hebben daar gesteld dat we, als er niets aan die boot zou worden gedaan, in de toekomst alleen nog maar programma's in Spanje wilden opnemen. We hebben Tack precies uitgelegd wat er aan de hand was, maar hij wilde ons niet geloven. Hij was voorgelogen door zijn Belgische organisatie, die hem vertelde dat er aan boord wél voldoende reddingsmiddelen waren en dat het zendschip stevig verankerd lag. Ons, die net van boord kwamen, wilde hij niet geloven en dat schoot bij ons natuurlijk in het verkeerde keelgat. We zijn daar erg kwaad over geworden, maar we zijn niet met ruzie uitelkaar gegaan. We hebben Tack de hand geschud en zijn uit Spanje verdwenen."
12 Foto links: De kok Kees Borrell, Sjaak Vinkx en Ferry Eden in 1978

Stakingen aan boord. Van der Mast kon, vanzelfsprekend haast, niet heen om de vraag naar de stakingen die aan boord hadden plaatsgevonden, zoals het besluit van de deejays in 1977 om nog enkel non-stop-muziek uit te zenden:

"Het gebeurde regelmatig dat er aan boord onvoldoende te eten en te drinken was. Zelf heb ik dat vier keer meegemaakt. Een keer hadden we alleen maar rijst aan boord en dat lust ik echt niet. Dat kwam er bij mij gelijk weer uit, dus at ik gewoon niet. Ik heb zelfs meegemaakt, dat ik in de nacht met mijn hoofd tegen de muur zat te bonken en dat Marc Jacobs me wakker maakte. En als je dan helemaal doodop was, moest je toch weer vrolijk twee uur je programma maken. Niemand mocht immers iets merken, want dan zat de kans er in dat het de tender lastig werd gemaakt en dat was wel het laatste wat we wilden. We hadden wel contact met de wal via de korte golf en uiteraard gaven we onze penibele situatie door. We hebben het een keer meegemaakt, dat over het eten met geen woord werd gerept terwijl we bijna zonder zaten. We werden inmiddels wel op onze vingers getikt, omdat we een boeking van de drive-in-show vergeten hadden te melden. We hadden toen al wel vijf dagen lang alle programma's live vanaf het schip moeten doen omdat er, door het uitblijven van de tendering, geen programmatapes aan boord waren gekomen. Je begrijpt dan wel dat je je op zo'n moment wel heel lullig voelt. Uit protest zijn we toen non-stop-muziek gaan draaien. Bij ons heerste dan ook stellig de indruk, dat Patrick Valain zich op de wal alleen maar interesseerde voor zijn drive-in-shows."

13 Na vier jaar ziekenomroep. Maar, waar lagen eigenlijk de "roots" van Van der Mast, die na zijn periode voor Radio Mi Amigo eerst aan het werk ging bij de AVRO alvorens door te gaan naar RTL, waar hij nog steeds uitstekend werk verricht?
  "Het begon in 1972, toen ik net zeventien jaar jong, bij de ziekenomroep RANO in Rotterdam, met trillende stem mijn eerste radioprogramma presenteerde. Als kleuter van vijf had ik wel eens voordrachten gehouden in de stofzuigerslang, maar dat telt natuurlijk niet mee. Begin 1976, na vier jaar ziekenomroep, heb ik toen een bandje naar de organisatie van Mi Amigo in Spanje gestuurd. Een achttal weken later zat ik, tot mijn verbazing, al op een tender met Stuart Russell en Peter Chicago. We vertrokken tegen de avond en na een voor mij eindeloze reis zagen we een lange verlichte mast. We hadden er acht uur over gedaan. Na de mast kwam ook de rest van het zendschip in zicht en daar lag "de lady" dan in de duisternis. Ik zal die eerste keer nooit vergeten. Aan het dek stond een aantal medewerkers, drie Engelsen en de deejays Marc Jacobs en Bart van Leeuwen. Toen ik een week aan boord was, begon het eerst een beetje te waaien en daarna was het meteen goed mis. Tijdens een plaat van de formatie "Wings" brak de ankerketting. Algemene opschudding was het gevolg, maar ik kreeg de opdracht gewoon door te gaan met mijn programma. Vlakbij de studio was de bemanning inmiddels bezig met het kappen van het reserveanker. Na een vijftal minuten gleed dat ding in het water van de Noordzee en was mijn eerste avontuur op de Noordzee goed afgelopen."
14 Foto rechts: Een van de tenders van Radio Mi Amigo, de MV Hossanah, in 1978

In Noordwijkerhout. We springen nu van februari naar juli 1978 en komen dan bijna automatisch terecht in Noordwijkerhout, waar in het laatste weekend van die maand een grote bijeenkomst was van zo'n zevenhonderd aanhangers van de zeezenders uit Europa, onder de noemer "Zeezenders 20". Het begon al op de vrijdag met inschrijving en een diner. Opvallend genoeg vielen in de loop van diezelfde dag zowel Radio Mi Amigo als Radio Caroline plotseling uit de ether weg. Dat was in ieder geval behoorlijk teleurstellend voor al die aanhangers van de zeezenders, die zich in het Leeuwenhorst Congrescentrum in Noordwijkerhout hadden verzameld om een weekend lang herinneringen op halen. Op weg naar deze plaats moesten ze het in hun auto zonder Radio Mi Amigo stellen. Ik vermoed dat ook Marc Jacobs aan boord van de MV Mi Amigo er flink van baalde. Zelf vormde hij immers, samen met Ton van Draanen en Hans Knot de Nederlandse vertegenwoordiging in het organisatiecomité van deze grootste zeezender-happening aller tijden. Noodgedwongen kon hij de dagen zelf niet bijwonen, omdat hij eerder die maand onverwachts weer voor Radio Mi Amigo was gaan werken. In de wandelgangen deden allerlei verklaringen de ronde, zoals: "weer eens te weinig olie," "het geld is op," "adverteerders blijven uit," en "een kapotte generator."

15 Peter Chicago. In werkelijkheid was Peter Chicago verantwoordelijk voor het feit, dat beide zenders rond die dagen niet in de ether waren. Chicago had al tijden een groot bedrag, zo'n twaalfduizend gulden, te goed van de Caroline-organisatie. Hij had geëist dat er die middag met de tender een bedrag van vijf mille mee zou moeten komen, daar er anders problemen zouden volgen. U raadt het al, het geld bleef uit en dus draaide Chicago de schakelaars van de zenders om, waarna het angstig stil werd op de geliefde frequenties van Radio Caroline en Radio Mi Amigo. Op zondag 30 juli kwam er een tender vanuit Engeland langszij het zendschip, met daarop een vertegenwoordiger van de Caroline-organisatie om met Peter Chicago te praten. In ieder geval werd er een gedeeltelijke overeenstemming bereikt en kwam het signaal van Radio Caroline die avond om acht uur terug in de ether, terwijl de volgende ochtend ook Radio Mi Amigo weer te horen was. In het programma van Radio Caroline was op de avond van de laatste dag van "Zeezenders 20" trouwens Marc Jacobs te horen in het programma van Brian Martin.
16 Berichten uit de kranten. Op de laatste dag van de maand juli werd in diverse kranten gepubliceerd, dat er een einde zou komen aan de uitzendingen van Radio Caroline en Radio Mi Amigo. Het Algemeen Dagblad meldde onder meer:
  "Het besluit is gevallen op een bijeenkomst van belanghebbenden in Parijs, waarbij de Britse piratenfanaat Ronan O'Rahilly en de uit het Spaanse Playa de Aro opererende Belg Sylvain Tack, die beiden de voornaamste aandeelhouders van het zendschip zijn, de knoop doorhakten. Men stopt vooral omdat het zendschip in een slechte conditie verkeerd en men niet meer kan instaan voor de veiligheid van het personeel in de stormachtige wintermaanden."
17 Foto links: Peter van Dam, Marc van Amstel en Francois Lhote tijdens "Zeezenders 20" in 1978

Wegvallende adverteerders. Enkele dagen daarvoor had in de Vlaamse pers al een dergelijk bericht gecirculeerd. Verder werd vermeld dat, gezien de anti-zeezenderwet van augustus 1974, elke vorm van medewerking van de kant van de adverteerders onmogelijk was gemaakt. De grote adverteerders waren duidelijk weggebleven en daardoor was een belangrijke bron van inkomsten voor het station weggevallen. Eigenlijk was de geldbron compleet opgedroogd. De reclame die nog wel op het station werd gedraaid was voornamelijk afkomstig van de kleinere adverteerders en werd, volgens de dagbladpers, voornamelijk betaald via zwart-geld-circuits. Tack zelf deed er nog een schepje bovenop door te melden dat hij op commerciële basis legaal zou gaan uitzenden in Spanje:

  "Kijk, dat heb ik nu altijd gewild. Dat is dan officiële en legale radio. Van Mi Amigo lig ik niet meer wakker. Wij hebben nog geprobeerd het schip te verkopen, maar er zijn weinig mensen voor dit avontuur te vinden en wie wel wil heeft niet het grote geld. Ons enige probleem is nu het schip weg te krijgen. Het kan niet naar Engeland en Nederland, want dan zijn we alles kwijt. Wel kunnen we zo naar Bilbao varen, maar het is de vraag of het zendschip dit heelhuids doorstaat. Het moet dan wel door de Golf van Biskaje heenkomen."
18 Marc Jacobs spreekt de berichtgeving tegen. Het zal wel altijd een raadsel blijven, hoe het kan dat de jongens aan boord in het middagprogramma al op de hoogte waren van de publicatie in de Nederlandse kranten. In ieder geval ging Marc Jacobs al in aflevering 515 van het programma "Baken 16" in op de geruchten als zouden zowel Radio Mi Amigo als haar zusterstation Radio Caroline uit de ether gaan verdwijnen. Zijn verhaal klonk vooralsnog geruststellend:
  "We zijn een tijdje uit de ether geweest om het nodige onderhoud te plegen. We hebben net een "scheepslading" aan nieuwe onderdelen gekregen die een hele boel geld heeft gekost. U denkt toch niet dat we dit geld allemaal voor niets hebben uitgegeven om spoedig voorgoed uit de ether te verdwijnen? De 50 kW zender aan boord van ons schip staat sinds vandaag gekoppeld aan één van de twee reserve 10 kW zenders, waardoor we nu een uitgaand vermogen hebben van 60 kW."
19 Een grondige beurt. Inderdaad was het signaal van Radio Mi Amigo op dat moment sterker dan in de daaraan voorafgaande weken. Het vermogen bedroeg echter zeker bij lange na niet het door Jacobs genoemde getal van 60 kW. Voor de oorzaak van de verbetering gaf de programmering overigens een eerste aanwijzing. De laatste dag van de maand juli 1978 eindigde het programma van Radio Mi Amigo namelijk om zeven uur in de avond, waardoor Radio Caroline een half uur eerder kon beginnen. De "Flashback Show" kwam daarmee te vervallen en dat gaf enige armslag aan Peter Chicago, die van al de beschikbare tijd gebruik maakte om de nodige veranderingen in de zenders aan te brengen. Marc Jacobs hierover:
  "Peter Chicago had de "dagen van zijn staking" gebruikt om de 50 kW zender een grondige beurt te geven. Hij heeft drie dagen en nachten zonder slaap en weinig eten aan die zender zitten sleutelen. Van een koppeling van de éne zender naar de andere zender is mij echter niets bekend. We hoorden later, van mensen aan de wal, dat ons signaal bijna op FM kwaliteit binnenkwam, zo spatzuiver kwam het binnen. Dit heeft echter niet al te lang geduurd want met name bij de vele hoge tonen begon de zender te "klippen". Hij viel dan even weg, zeg maar. Chicago heeft na enkele weken de zaak opnieuw aangepast, waardoor het geluid wel iets minder van kwaliteit was maar de uitval voorbij was."
20 Foto rechts: Maurice Bokkebroek en Ton Schipper in 1978

Een stapje naar 15 augustus. We nemen nu een stapje naar 15 augustus. Nadat er intussen al wel weer het nodige gebeurd was aan boord van het zendschip, had er die dag een curieuze diefstal plaats. Om half acht kwam er die dag een tender langszij voor bevoorrading. Deze stond onder leiding van kapitein Germain Ackx. Na het overladen van goederen en water vertrok de tender rond kwart na elf. Niet veel later bleek dat de bemanning van de tender niet alleen het stuurwiel maar ook het kompas van de brug van de MV Mi Amigo had meegenomen. De bemanning van het zendschip probeerde de organisatie aan land via een korte-golf-verbinding op de hoogte te stellen van de diefstal, maar het kwam helaas niet tot een verbinding. Marc Jacobs over de diefstal:

  "Wij werden op dat moment door Germain en zijn zoon aan de praat gehouden in onze messroom. Intussen haalden zijn medevissers het stuurwiel weg, evenals het kompas. Zelden zijn we zo aangeslagen geweest. Chicago heeft het er in de uitzending nog met me over gehad. Hij vertelde, dat het ontbreken van het stuurwiel tot grote problemen kon leiden omdat het schip vanaf dat moment niet langer zeewaardig was. We hebben er dus in "Baken 16" wel melding van gemaakt dat we bestolen waren van enkele belangrijke zaken en dat we het betreffende schip, waarvan de bemanning ons had bestolen, bij de autoriteiten bekend zouden maken, indien ze niet onmiddellijk onze spullen zouden terugbrengen. Het stuurwiel was voor ons immers van levensbelang. Maar helaas, Germain Akxc trok zich er niets van aan. In het programma hebben we trouwens gemeld, dat we bezig waren een noodvoorziening te treffen en een tijdelijk stuurwiel te installeren, om op die manier problemen met de autoriteiten te voorkomen."
21 Een rechtszaak te Brugge. Van dit voorval in augustus springen we naar het midden van september: op de elfde dag van die maand begon in Brugge een proces tegen veertien personen, waaronder ook Germain Ackx, die vervolgd werden wegens bevoorrading van de MV Mi Amigo dat, volgens de Belgische tucht- en strafwetboek van de koopvaardij, illegaal bleef uitzenden. De Vlaamse media doken er bovenop:
  "De illegaliteit berust op het feit dat Sylvain Tack officieel nog steeds geen toestemming heeft gekregen om muziek en publiciteit door de ether te sturen. In verband hiermee staan ook twee handelaars uit Brugge en een uit Oostende op het bankje omdat ze langs deze illegale weg publiciteit voor hun zaak hadden gemaakt. Hoofdverdachten waren evenwel de Zeebrugse reder Germain Ackx die samen met zijn bemanning vervolgd wordt omdat zij met de visserssloep "Vita Nova" in totaal drie bevoorradingsreizen hebben ondernomen naar de Mi Amigo. Tevens stond de Oostendse reder André van Lul, reder en eigenaar van de "Hossanah", terecht, die volgens de akte van beschuldiging acht van dergelijke reizen had ondernomen tussen augustus 1976 en februari 1977."
  Foto links: Hugo Meulenhoff, Frank van der Mast en François Lhote tijdens "Zeezenders 20" in juli 1978

Veertien personen waren gedaagd, maar lang niet alle beklaagden kwamen op de rechtszitting opdagen. Er waren er slechts zeven. Afwezig was onder meer de eerder gememoreerde André van Lul die, samen met een groot aantal collega's, nieuwe visgronden had ontdekt voor de kust van het Afrikaanse Senegal. Ook Tack, die tot het rijtje aangeklaagden behoorde, was niet aanwezig. Twee van de handelaren beweerden voor de rechtbank dat er ooit wel een ontwerpcontract was geweest tot het maken van reclame via de zenders van Tack, maar dat het daadwerkelijk ondertekenen van een dergelijk contract nooit was gebeurd. Tot een uitspraak kwam het overigens niet, mede daar de advocaat van de afwezige Van Lul niet tot pleiten kon komen. Op 10 oktober van dat jaar zou de Brugse rechter een vervolgzitting houden.

22 De B.O.B. grijpt in. Het Vlaamse dagblad Het Laatste Nieuws berichtte in haar editie van woensdag 13 september dat de Belgische Opsporings Brigade op 13 september liefst veertig tickets in beslag had genomen van reizigers die van plan waren op weg te gaan naar Playa de Aro om aldaar de "week van de liefde" mee te maken. Die reis was door Radio Mi Amigo georganiseerd in samenwerking met de reisorganisatie "Reiscenter" uit St. Pieters-Leeuw. Een dag voor vertrek werd een inval gedaan in het pand van het reisbureau, terwijl de eigenaar, de heer Gasett, al in Spanje aan de Costa Brava verbleef. Ook werd er in zijn huis een inval gepleegd, waarbij de hele boel overhoop werd gehaald. Er werd onder meer een promotiefilmpje over de Costa Brava door ambtenaren van de B.O.B. in beslag genomen. Een week eerder waren er wel negentig personen zonder problemen naar Spanje afgereisd. Onder de in beslag genomen tickets was ook die van Willy Sommers, de Vlaamse zanger die de top-attractie had moeten worden tijdens de door Radio Mi Amigo en de Mi Amigo Fanclub georganiseerde happening.
23 Foto rechts: Maurice Bokkebroek in de jaren tachtig bij Radio Platja D'Aro

Over huiszoekingen en vliegtickets. Een woordvoerder van de B.O.B. verklaarde dat de inbeslagname te maken had met de verhoogde actie van hun zijde tegen de illegale activiteiten van Radio Mi Amigo. Men wenste onder meer te onderzoeken, welke van de tickets niet door de reizigers zelf maar door het station waren betaald. Pas nadat men kon aantonen dat de reis persoonlijk was betaald, kreeg men het ticket van de opsporingsambtenaren terug. Van de veertig personen, die zouden vertrekken, gingen negenendertig inderdaad naar Spanje. Zanger Willy Sommers bleef echter in België achter. Ook werden, al eerder, op 12 september, een groot aantal panden in België doorzocht, die eigendom waren van sommige adverteerders op het station. Daarnaast werd ook het kantoor van de Mi Amigo Fanclub bezocht en werd het ledenbestand van alle, meer dan vijfduizend, adressen van de club in beslag genomen. Er werd zelfs overwogen om regelmatige spots op Radio Mi Amigo te draaien om de leden op te roepen hun adres nogmaals aan de club te sturen. Die boodschap werd overigens slechts een enkele keer omgeroepen. Sylvain Tack reageerde furieus op de actie van de B.O.B. en gaf aan, dat de burgemeester van Playa de Aro een officieel protest zou laten uitgaan naar de Belgische regering, waarbij tevens een claim tot compensatie zou worden ingediend wegens het verlies aan toeristeninkomsten van de betrokken personen.

24 Pogingen tot intimidatie. De autoriteiten deden nog enkele andere pogingen tot intimidatie. Zo werd een optreden van de Mi Amigo drive-in-show in Vlaanderen bezocht en werd de apparatuur voor onderzoek in beslag genomen. Niet veel later werd alles weer teruggegeven. Ook de burelen van RadioVisie in België werden doorzocht, maar ook daar kon geen direct bewijs worden gevonden als zouden er door de redactie van het blad directe activiteiten voor het radiostation worden verricht. De berichtgeving inzake deze actie was niet alleen in Nederland en België te lezen. Ook in de Duitse media werd er over geschreven, waarbij ook aanvullende — voor ons niet bekende — informatie werd gebracht. Zo schreef men onder meer dat Tack dezelfde maand nog alle technici en andere personeel van boord zou laten evacueren en het schip daarna spoedig in de golven zou verdwijnen daar doorgaan met het dag en nacht "leegpompen" niet mogelijk zou zijn. Twee andere opmerkelijke zaken in de Duitse pers tot slot. Het in zeer grote oplage verschijnende blad Hör Zu bracht in een van haar wekelijkse publicaties het verhaal dat het zendschip al zinkende was, terwijl in andere kranten veelvuldig werd meegedeeld dat Tack in het geheim een nieuwe studio aan het inrichten was en zeker zijn plannen zou doorzetten om op het zendschip een commercieel televisiestation op te starten.
25 Foto links: Ferry Eden in 1978

Speculaties over de toekomst. Er zouden nog meer rechtszaken plaatsvinden, maar dat onderwerp laten we hier verder liggen. Interessant is wel, dat er zo het nodige werd gespeculeerd over de toekomst van het station. In het Veronicablad van 26 september 1978 besteedde Robert Briel bijvoorbeeld aandacht aan het al dan niet doorgaan van Radio Mi Amigo. Op de conventie Zeezenders 20 in Noordwijkerhout had hij geconcludeerd, dat er een spoedig einde zou komen aan de uitzendingen van Radio Mi Amigo, simpelweg omdat het geld op zou zijn en het zendschip in een zeer slechte staat verkeerde. Vervolgens memoreerde Briel dat er bijzonder veel luisteraars richting Tack hadden gereageerd naar aanleiding van diverse berichten in de Nederlandse media inzake een eventuele overname van het station door ene Ton Rabeljee — Telegraaf — en uitzendingen van de religieuze organisatie The Plain Truth — Algemeen Dagblad. Hierop zou de man in Spanje toch maar hebben besloten voorlopig door te gaan met de uitzendingen. Briel verwees tevens naar de berichtgeving in diverse Vlaamse media, waarin werd gemeld dat het Spaanse Bureau voor Toerisme het station verder financieel zou bijspringen. Briel had hierover ook nog even met Tack gebeld:

  "Als je ziet hoeveel mensen begaan zijn met het station, krijg je weer een kick, ga je er met hernieuwde moed tegenaan."
  Gedurende de maand september begonnen de programma's van Radio Mi Amigo plotseling pas om half zeven in de ochtend met de uitzending van Johan Maasbach en kwam er dus een half uur vooraf te vervallen. Daarna kreeg het programma "Ook Goeiemorgen" een ondertitel mee, "De Ochtend Kliek", dat van maandag tot en met vrijdag the horen viel in de presentatie van Ferry Eden.
26 Het nieuwe radiostation van Joost den Draayer. De naam Bert Voorthuijsen betekende voor de lezers van De Telegraaf in die tijd hetzelfde als de naam van Henk Langerak voor de lezers van het Algemeen Dagblad. Op 18 september 1978 had Voorthuijsen al het bericht gebracht over de plannen van het nieuwe station van Willem van Kooten, waarbij hij stelde dat dit zogeheten Radio Hollandia de grote concurrent zou moeten worden van het toenmalige vaderlandse popstation Hilversum 3. Volgens de berichtgeving maakten, naast Van Kooten zelf, die onder zijn eigen deejaynaam Joost den Draayer zou gaan werken, verder Jan van Veen, Will Luikinga en Tony Berk deel uit van het presentatieteam. Voorthuijsen suggereerde al, dat de lieden enkel en alleen muziekbandjes zouden gaan maken, waarbij het best mogelijk zou kunnen zijn dat die op een bepaald moment ook op het zendschip de MV Mi Amigo terecht zouden kunnen komen.
27 Foto rechts: Otto en Johan Visser in 1978

De Hoge Noot. Voor hun activiteiten zouden de heren gebruik gaan maken van een BV met de toepasselijke naam "De Hoge Noot". Op de muziekbanden zouden ook de reclamespots komen die het geheel zouden gaan financieren. De bedoeling was om de programma´s te verkopen aan horecabedrijven in binnen- en buitenland alsook aan bejaardentehuizen, ziekenomroepen, supermarkten en radiostations. Men stelde zelfs al enkele stations op de Nederlandse Antillen te hebben geïnteresseerd. In de Telegraaf wist Voorthuijsen te melden, dat Berk en Van Veen al een ontmoeting hadden gehad met Tack. Inderdaad had Willem van Kooten een firma met de naam "De Hoge Noot" opgericht, met als doel radioprogramma's te gaan en laten opnemen en deze aan te bieden aan winkels, restaurants en andere bedrijven. De programma's zouden door een team van programmamakers in horizontale volgorde worden gebracht, waardoor het zou lijken alsof er binnen die bedrijven was afgestemd op een radiostation. De winst uit de onderneming zou moeten komen uit de verkochte reclamezendtijd. Van dit project Radio Hollandia is echter, zoals later zou blijken, nooit iets gekomen, zij het dat het in het midden van de jaren tachtig, een vervolg vond in Radio Monique.

28 Tony Berk geeft commentaar. Ik vroeg Tony Berk destijds om commentaar inzake de geruchten in de diverse dagbladen als zouden de cassettebanden ook, via Spaanse omwegen, aan boord van de MV Mi Amigo komen om daar onder de noemer Radio Hollandia te worden gedraaid. Hij reageerde als volgt:
  "Het moet maar eens afgelopen zijn met al dat geroddel en die onzinnige verhalen. We maken gewoon een alternatief Hilversum 3 programma voor winkelcentra en bedrijven, via een horizontale programmering. Er bestaat gelukkig belangstelling voor, ook van de zijde van de adverteerders. De programma's zullen worden gemaakt in de voormalige studio's van Radio Veronica aan de Zeedijk. De programmering zal er als volgt gaan uitzien: van 9.00 tot 10.00 uur non-stop, van 10.00 tot 12.00 uur Jan van Veen, van 12.00 tot 14.00 uur Tony Berk, van 14.00 tot 16.00 uur Will Luikinga en van 16.00 tot 18.00 uur Joost den Draayer. De uren beginnen altijd met "de hoogste noot", een soort van Alarmschijf van "het station". Als een bedrijf beslist om ons product en dus de programma's af te nemen, dan hoeft men niets te betalen. Slechts het naar ons terugsturen van de gedraaide cassettebanden komt voor rekening van het betreffende bedrijf."
29 Foto links: Haike de Bois

Nieuwe adverteerders. Berk wist ook al te vertellen wie de adverteerders zouden zijn:

"We hebben al contracten afgesloten met Muziek Express, K-Tell, Camel en Samson Shag. Verder is er belangstelling getoond van de kant van Audio Sonic en Goudhaantje. Voor de zaterdagen hebben we een aangepaste programmering, waarbij we om 10.00 uur in de ochtend zullen beginnen met Marc van Amstel, waarna tussen 12.00 en 15.00 uur de Radio Hollandia Top 50 zal worden gepresenteerd door afwisselend of Will Luikinga of Joost den Draayer. De drie platen die de betreffende week op nummer een tot en met drie staan, zullen telkens terug komen in de programma's als het "Super Trio". De zaterdagen lopen programmatisch door tot 17.00 uur in de middag en op de zondagen wordt er vier uur aan cassetteprogramma's aangeleverd in presentatie van Jan van Veen en Tony Berk."

30 Voorgoed verleden tijd. Een volgende zondag zou er voor Radio Mi Amigo evenwel niet meer komen. Alle luisteraars die hun radio op 16 oktober op het station hadden afgestemd, hoorden in het programma "Baken 16" Marc Jacobs nog ingaan op geruchten als zou het station uit de ether verdwijnen en plaats maken voor de programmering van Radio Hollandia. Mede namens de directie in Spanje ontkende Marc die berichten. Dezelfde week was Haike de Bois plotseling te horen als presentatrice van de "Jukebox", waarbij zij de presentatie had overgenomen van Ton Schipper. Deze had besloten terug te keren naar België gezien zijn dienstplicht voor het Belgische leger hem riep. Wel werden nog zijn ochtendprogramma's uitgezonden, daar hij daarvan nog een grote hoeveelheid, genoeg voor een drietal weken, had opgenomen. Tijdens zijn programma "Keukenpret" op vrijdagmorgen 20 oktober werd deze show echter om zes minuten voor twaalf abrupt onderbroken. De stem van Marc Jacobs kondigde aan, dat Radio Mi Amigo direct uit de ether moest verdwijnen wegens grote problemen met de generator. Later werd de zender nogmaals kort aangezet om enkele codes door te geven. Om acht uur in de avond was Radio Caroline voor kort in de ether om haar luisteraars te kunnen vertellen dat men noodgedwongen uit de ether diende te verdwijnen en werden er andermaal codes uitgezonden. Dat was het laatste wat er te horen viel. Na een periode van vier jaar en bijna tien maanden was er een einde gekomen aan de uitzendingen van Radio Mi Amigo vanaf de MV Mi Amigo.
31 Foto rechts: De MV Magdalena, het schip waarvandaan Radio Mi Amigo in 1979 enkele maanden haar programma's uitzond

Onjuiste voorspelling. Wat was er gebeurd? Het uit de lucht gaan van Radio Mi Amigo in oktober 1978 werd door Rob Hudson in het tijdschrift Freewave als volgt verklaard:

"Het uit de lucht zijn van een commercieel radiostation is natuurlijk een onverkwikkelijke zaak. Als luisteraar zult U echter moeten beseffen, dat diverse onderdelen voor zenders, generatoren etcetera, erg moeilijk te krijgen zijn. De laatste weken vormden de generatoren het grootste probleem. Eigenlijk speelt het al maanden. Aan boord van de MV Mi Amigo staan namelijk vier generatoren. De eerste is een zeer kleine noodgenerator die net kan voorzien in de verlichting van onze messroom en onze navigatieverlichting. Dan is er een Henschell-generator, die al geruime tijd niet meer gebruikt wordt. Tevens staan er twee enorm grote generatoren van het fabrikaat "Man". En daar zit nu het probleem."

  "Enige maanden geleden begaf een van deze generatoren het en omdat zo'n apparaat elk etmaal moet worden schoongemaakt en we er nog maar een over hadden, waren we genoodzaakt 's nachts uit de lucht te gaan. Dit niet alleen voor het schoonmaken, maar ook om het de kans te geven wat bij te komen van een hele dag draaien. De 50 kW zender kan ook alleen maar op die grote generator. Op de vrijdag dat Radio Mi Amigo uit de ether verdween waren er duidelijke rookwolken bij de laatste nog werkende generator en diende het station uit de ether te verdwijnen. Onderdelen voor deze generator zijn dus erg moeilijk te verkrijgen. Aan boord wordt nu geprobeerd eerst de Henschell weer aan de praat te krijgen om daarna te proberen op laag vermogen in de ether terug te keren. Inmiddels heb je de resultaten van de reparatie aan de kleine en grote generator al misschien op je portable gehoord."
  De voorspelling van Hudson bleek onjuist. Ten tijde van de publicatie van zijn pennenvrucht was het station zeker nog niet terug in de ether, en het zou daar in 1978 ook niet meer van zich laten horen.
32 Een nieuw zendschip. Ook technicus Otto Visser heeft de laatste periode waarin Radio Mi Amigo vanaf de MV Mi Amigo actief was, meegemaakt. Hij vertelde er het volgende over:
  "Ik had al aan Marc Jacobs gezegd, dat het snel gebeurd zou zijn en dat ik zeker niet terug zou keren. Er werd steeds minder bevoorraad en alle reserveonderdelen waren al opgebruikt. Als je iets nieuws wilde, kon je het gewoon vergeten. De organisatie deed er niets meer aan. Van de generatoren die we aan boord hadden, was slechts nog een intact en die had ook af en toe zijn problemen. Op een bepaald moment brandde daar opeens de olie in en dat zette de machinekamer vol rook. Dat betekende meteen het einde van die periode. De organisatie bleek al lang met iets anders bezig te zijn. Een nieuw zendschip werd uitgerust in Griekenland, waarbij Germain mij ook vroeg mee te doen. Aangezien ik net getrouwd was, paste ik daarvoor. Men had dan wel een nieuw zendschip, dat tevens op eigen kracht kon varen, maar het heeft slechts zeer kort op zee als zendschip mogen functioneren. Maar wat wil je dan ook, wanneer een technicus als Otto niet aan boord zit?"
  Op 26 oktober verscheen in de Haagsche Courant een artikel waarin werd gemeld, dat de afwezigheid van Radio Mi Amigo in de ether slechts een tijdelijke aangelegenheid zou zijn. Tack werd aan het woord gelaten en berichtte:
  "We zijn onze schuit op orde aan het maken. Er dient veel werk te worden verricht, want op 1 januari 1979 vieren we ons vijfjarig bestaan."
33 Foto links: Sylvain Tack

Verbod Spaanse regering. We maken weer even een sprong, nu naar 5 december 1978. Als een slecht voorbeeld van een Sinterklaas-cadeautje viel op 5 december 1978 een brief van Sylvain Tack bij mij op de mat, vergezeld van een document van de Spaanse overheid. Het betrof de brief met de eerdere dreiging van de Spaanse autoriteiten om een einde te maken aan de activiteiten vanuit Spanje. Tack verklaarde in de brief dat het nu voor eens en altijd gebeurd was met de activiteiten van Radio Mi Amigo, als het ging om het opnemen van programma's vanuit Playa de Aro. Hierdoor was er, volgens hem, geen toekomst meer voor de uitzendingen die zo geliefd waren bij vele miljoenen luisteraars in Vlaanderen en Holland. Het bijgevoegd document betrof een brief van de Spaanse minister voor Cultuur waaruit bleek dat er een einde kwam aan de activiteiten vanwege een verbod, dat door de Spaanse regering was opgelegd. Het verbod hield in principe in dat het Verdrag van Straatsburg, dat in 1965 al door een aantal landen was bekrachtigd, door de Spaanse regering werd overgenomen. Hierdoor werd het in Spanje voor de organisatie achter Radio Mi Amigo en dus ook voor Radio Caroline onmogelijk nog langer activiteiten te verrichten op Spaans grondgebied. Niet alleen het opnemen van programma's werd door de wetswijziging onmogelijk, maar ook het ronselen van adverteerders vanuit Spanje.

34 Het einde en een nieuw begin. Het bericht kwam niet helemaal als een donderslag uit heldere hemel. De Vlaamse krant Het Volk had namelijk al drie dagen eerder gepubliceerd over het besluit van de Spaanse regering om de directeur van Radio Mi Amigo te manen te stoppen met eventuele illegale activiteiten:
  "Amateurs van Radio Mi Amigo zullen het in de toekomst zonder hun omroepstation moeten doen, want de piraat verdwijnt definitief. De uitzendingen van de laatste zeezenderpiraat zijn al sinds 20 oktober door technische moeilijkheden gestaakt. Daar komt nu nog bij dat de Spaanse autoriteiten Sylvain Tack, eigenaar van Radio Mi Amigo, aangeraden hebben met alle radioactiviteiten op te houden omdat ook Spanje binnenkort het Verdrag van Straatsburg tegen piratenzenders zal ondertekenen. Tack ziet de toekomst niet zo rooskleurig in. Om te beginnen was zijn schip een tijd geleden al getroffen door een aantal technische defecten, maar toch hoopte Tack een nieuwe piraat te beginnen."
  Er werd dus gesuggereerd dat Tack zijn plannen om een geheel nieuw zendschip in te richten, zou laten vallen. Verder wist men te melden dat de man zich puur zou gaan richten op legale activiteiten, zoals de opname van programma's die onder de noemer "De Glimlach van Mi Amigo" via een aantal Spaanse stations zouden worden uitgezonden. Toch zou Radio Mi Amigo ook in 1979 weer vanaf zee actief zijn en meer nadrukkelijk op een negatieve wijze in de publiciteit komen, maar daarover leest U meer in het vijfde deel van deze herinneringen aan Radio Mi Amigo, dat in 2004 — dat duurt dus nog even — zal verschijnen.
   
Previous
  Copyright foto's: 2002 © Theo Dencker, Jelle Knot, Jelle Boonstra, Ton van Draanen en Archief Freewave Media Magazine. Dit overzicht van de lotgevallen van Radio Mi Amigo in 1978 behandelt slechts enkele gebeurtenissen uit dat jaar. Een meer compleet overzicht is te vinden in het vierde deel van het dagboek van Hans Knot: "Herinneringen aan Radio Mi Amigo, 1978," dat wordt uitgegeven door de Stichting Media Communicatie in Amsterdam en rond april 2003 zal verschijnen. De voorpublicaties van de overige delen zijn te vinden op onze overzichtspagina van deze kroniek van Radio Mi Amigo.
  2002 © Soundscapes