Logo  
  | home | authors | calendar colophon | links | newsgroups | newsfeed | new | printer version |  
volume 6
december 2003

"This is your life"

 





  Emotietelevisie avant la lettre
door Hans Knot
Previous
  Met de hele familie geschaard rond de Erres-televisie, een glaasje ranja in de hand en een paar froufroutjes op schoot, zag Hans Knot in de jaren vijftig de eerste spelletjes en verrassingsprogramma's op de Nederlandse televisie. Een van die programma's was "Dit is uw leven". Het was een Nederlandse bewerking van het Amerikaanse "This is your life", dat ook in een Engelse variant uiterst populair was. Na meer dan duizend afleveringen berichtte de BBC op vrijdag, 24 oktober 2003 definitief met het programma te stoppen. Voldoende aanleiding voor Hans Knot om terug te blikken op deze vroege vorm van emotietelevisie.
 
1 Ralph Edwards (1956)

Spelletjes en emoties. Spelletjes, spelletjes en nog eens spelletjes. Je hoeft de televisie maar aan te zetten en je zit er middenin. Spelletjes zijn blijkbaar populair, bij de kijker net als bij de televisiemakers. De kijkers kunnen producten of geld winnen en verdienen is ook een belangrijk motief voor veel van de producenten. Dat blijkt bijvoorbeeld uit het inzetten van zogenaamde bel-nummers. Hoe meer mensen zo'n nummer bellen, hoe meer het betreffende televisiestation of de producer van het spelletje verdient aan de belminuten. Niet iedereen is even gelukkig met deze vulling van de televisiezendtijd. De Tweede Kamerfractie van de Socialistische Partij publiceerde in 2001 een kritisch consumentenonderzoek. Daaruit bleek dat niet iedereen altijd zijn prijs ontvangt. En, van een aantal spelletjes wordt gezegd dat ze vallen onder de wet op de kansspelen en dus officieel door de Nederlandse overheid zullen worden aangepakt. Het lijken moderne problemen, maar de relatie tussen spelletjes en televisie is niet nieuw.

Het eerste "inbelspelletje" van Nederland kan worden herleid tot het radioprogramma "Vijftig pop of een envelop" dat Tom Mulder vanaf 1983 verzorgde voor de TROS. In dat programma werd een vraag gesteld, die luisteraars telefonisch konden beantwoorden. De winnaar kreeg vervolgens de keuze tussen een geldbedrag van vijftig gulden of een envelop met een verrassing. Daarmee was het begin gemaakt. Technische ontwikkelingen maakten in de loop van de tijd meer directe interactie tussen luisteraars en programmamakers mogelijk. Vanaf ongeveer 1995 maakte het inbelspel ook zijn entree op de televisie. Toch, als ik zo'n spelletje op de televisie zie, herken ik wel iets van nog langer geleden, van de jaren vijftig. Toegegeven, in veel opzichten was de wereld van de televisie toen compleet anders. Aan meer dan een tiental uren kijktijd per week kwamen we niet. Het aanbod was daarvoor gewoonweg nog te klein. Alles ging in zwart-wit en was bovendien zo gekunsteld als het maar even kon. Toch waren ze er toen ook al, de spelletjes. Op de radio waren ze er natuurlijk al eerder, maar vanaf het prille begin konden we ook op de televisie van genieten.

  Met name vanaf 1957 was er een vloed aan nieuwe spelprogramma's te zien. Sommige bleken minder geslaagd, zoals de quiz "Plus of min", die voor de NCRV werd gepresenteerd door Johan Bodegraven. Andere deden het een stuk beter, zoals VARA's televisiequiz "Weet wel wat je waagt", ook uit 1957, met Theo Eerdmans en diens onafscheidelijke "assistente" Maud. De laatste werd enkel bij haar voornaam genoemd, maar voluit heette zij Maud van Praag. In dit programma kon de speler een oplopend aantal zilveren guldens verdienen, die bij een goed antwoord rinkelend in een schaal vielen. Voor Eerdmans en Van Praag betekende dit programma het begin van een hele reeks variaties. Zo brachten zij voor VARA nog succesvolle en minder succesvolle quizzen als "Je neemt er wat van mee" (1958), "TV-Toto" (1959), "Willens en Wetens" (1961), "Wereldwijs" en "Tel uit je winst" (1964-67). Dat laatste programma leverde de Nederlandse taal de staande uitdrukking op: "U gaat door voor de duizend gulden."
  De prijzen waren destijds overigens nog redelijk bescheiden. "Je neemt er wat van mee" had een hoofdprijs van duizend min een gulden. Die ene gulden ging er vanaf vanwege de belastingen. Bij de televisiequiz "Tele-dubbel" van de KRO uit 1958 liep de maximaal haalbare winst op tot zesduizend gulden. Dergelijke bedragen gingen ook om in de razend populaire spelshow van de AVRO "Een kwartje per seconde" waar Louis van Weerdenburg, beter bekend als Lou van Burg op 7 mei 1961 de voorlopig laatste aflevering van presenteerde. Eerder had Van den Burg overigens voor de KRO de publiekstrekker "Het Gulden Schot", een complete showquiz, op de buis gebracht. Het was het populairste televisieprogramma van 1959 en 1960. Eind 1964 zou de gevierde Van Burg dit spelprogramma, onder de naam "Der goldene Schuß" voor het Duitse ZDF presenteren. Spelletjes waren er genoeg, kortom, ook al in de beginjaren van de Nederlandse televisie.
2 Ralph Edwards siert de omslag van de TV Guide

Emotietelevisie. Naast spelletjes is er nog een categorie die doorgaans met het laatste decennium wordt geassocieerd: emotietelevisie. Denk maar aan programma's als het succesvolle "All you need is love" (1993) dat Robert ten Brink voor Veronica presenteerde en het KRO-programma "Memories" (1997) dat aan de man wordt gebracht door Anita Witzier. Exemplarisch voor deze categorie televisieprogramma's is natuurlijk het KRO-programma "Spoorloos", dat in februari 1990 voor het eerst op het scherm verscheen en door Han van der Meer werd gepresenteerd. In de loop van de tijd evolueerde het tot een programma voor adoptiekinderen die op zoek zijn naar hun biologische ouders. Tegenover het recht van de volwassene op een kind, plaatst het programma doelbewust het recht van het kind om te weten wie je vader en moeder is. Geadopteerde kinderen worden geholpen om hun biologische vader, moeder, broertjes en zusjes terug te vinden. De speurtocht wordt gedurende het programma gevolgd en op het eind van het programma volgt, als alles goed gaat, een emotionele hereniging in de studio.

Ook dit soort programma's wordt vaak kenmerkend geacht voor de hedendaagse televisie. Toch zijn er ook op dit gebied vroege voorlopers aan te wijzen. De meest voor de hand liggende is ongetwijfeld het programma van Bert Garthoff "Anders dan anderen", dat in het najaar van 1957 voor het eerst op de beeldbuis te zien was. Het was een televisiebewerking van het succesvolle programma "Dit is uw leven", dat vanaf januari 1957 op de VARA-radio was gestart. Garthoff ging door op de televisie, terwijl Letty Kosterman de presentatie van het oorspronkelijke radioprogramma overnam. Vier jaar lang waren beide programma's te zien, respectievelijk te horen. Daarna stopte het, om in 1973 evenwel terug te keren, nu bij de AVRO en onder de titel "Een leven in beeld". Deze versie werd gepresenteerd door Sonja Barend, die na twee seizoenen de kap aan de wilgen hing. In 1984 verscheen, weer bij de AVRO, een volgende variant: "In de hoofdrol", dat tot 1993 door Mies Bouwman werd gepresenteerd.

  Oorspronkelijk was het programma allerminst. Het was afgekeken van het programma "This is your life" van de Britse BBC, die op haar beurt weer leentjebuur had gespeeld bij het Amerikaanse NBC. "This is your life" was oorspronkelijk een Amerikaanse radioprogramma dat in 1948 voor het eerst werd uitgezonden. Twee jaar eerder had Ralph Edwards, de presentator van het destijds populaire radiopogramma "Truth or consequences" een uitzending verzorgd met een terugblik op het leven van een veteraan van de Tweede Wereldoorlog, die invalide was geworden en zware aanpassingsproblemen had. Op de uitzending volgden zoveel positieve reacties, dat Edwards besloot om de formule te ontwikkelen tot een afzonderlijk radioprogramma. Het werd een succes en het programma werd in 1952 omgezet in een live uitgezonden televisieprogramma. Tot 1961 zou het door NBC worden uitgezonden. Het programma draaide om het idee om een min of meer prominente landgenoot bij verrassing te confronteren met uit het oog verloren vrienden, kennissen en familieleden en op die manier met het verleden. De persoon in kwestie kon bekend zijn of totaal onbekend. Voorwaarde was wel dat hij of zij een bewogen leven achter de rug moest hebben, waaruit kon worden geput voor de confrontaties. Het programma was een echte "tear-jerker" en daarmee emotietelevisie avant la lettre. We geven hieronder enkele voorbeelden.
3 Marc Clark en Ralph Edwards

Het verhaal van Mark Clark. In een van de vele afleveringen van de oorspronkelijke, Amerikaanse versie van "Dit is uw leven" werd iemand in de schijnwerpers gezet die eerder zijn geld had verdiend als medewerker van de CIA. Deze hoofdrolspeler in het programma en het lijdend voorwerp van de biografische terugblik werd als volgt in de pers beschreven: "De te vaak gestoomde gleufhoed en de keurige, afgedragen regenjas waren de onmiskenbare bewijzen van zijn waardigheid. En zo de generaal al getwijfeld moge hebben, de onverschillige onderdanigheid, waarmee de man hem voorging naar de auto was voldoende om elk wantrouwen weg te nemen. Slechts leden van Eisenhower's lijfwacht waren in staat om zo opvallend te demonstreren dat zij onopvallend waren." Het klinkt als de aanhef van een hard-boiled detectiveroman uit de jaren vijftig. En dat is ook precies de tijd waarin deze aflevering werd uitgezonden.

De man in kwestie heette Mark Clark. In de loop van de tijd was hij zelf van CIA-agent en presidentiële lijfwacht opgeklommen tot generaal. Met een list was hij naar de studio gebracht. Hem was verteld, dat de president hem dringend wenste te spreken en dat er al een auto voor zijn huis klaar stond om hem naar het Witte Huis te brengen. Er kon natuurlijk van alles mogelijk zijn in die woelige tijd van de Koude Oorlog en daarom stelde Clark op dat moment geen verdere vragen. De auto bracht hem vervolgens echter naar de televisiestudio. Het verhaal gaat dat Clark, toen de auto bij de deur van de studio stopte, nog geen enkele argwaan voelde. Hij had in het verleden nog wel op vreemdere plaatsen besprekingen gevoerd met zijn superieuren. De organisatie van "This is your life" had nog wat bonkige types die op rechercheurs leken in de ontvangsthal van het complex geïnstalleerd om Clark het idee te geven dat alles wel goed zat. Het werkte, want zonder na te denken liep de man de deur door die voor hem open werd gehouden. Daar wachtte hem een verrassing ...

  Scherpe lampen bleken opeens hem in de spotlight te zetten van het programma van Ralph Edwards. Terwijl de camera's het gebeuren nauwgezet registreerden, stelde Edwards aan Clark de standaardvraag waarmee het programma opende: "Kijk, daar zit uw familie. Nu wilt u natuurlijk weten wat dit betekent? Laat ik U vooraf waarschuwen, dit is een directe televisie-uitzending. Heel Amerika slaat u op dit moment gade en men wacht in spanning op uw beslissing of u bij ons blijft of weer weg gaat?" Natuurlijk kon Clark de uitnodiging niet afslaan, ook al had hij dat gewild. Dat had een afgang betekend voor het oog van een groot kijkerspubliek. Edwards' programma was immers een van de meest bekende televisieprogramma's. Er waren dan ook maar weinig weigeraars onder de kandidaten. Bovendien wist Ralph Edwards altijd handig in te spelen op het gevoel van zijn gasten.
4 Ralph Edwards nogmaals op de omslag van de TV Guide

Zorgvuldig in scène gezet. Edwards was een goede prater, die precies aanvoelde hoe hij zijn publiek moest bespelen om ontroering, emoties en tranen los te maken. Hij wist dat zijn publiek pas tevreden was wanneer die prop uit de keel was. In het verdere verloop van het programma kwam die vaardigheid Edwards goed van pas. Daarmee stuurde hij de gesprekken en ontmoetingen. Hoewel het programma een grote spontaniteit uitstraalde, werd er weinig aan het toeval overgelaten. Het hele programma diende immers gevuld te worden met verhalen en anekdotes. Tragische en ontroerende momenten dienden de vrolijke af te wisselen. Alles werd van te voren doorgesproken met bekenden en familie van het toekomstige "slachtoffer." Zij vertelden wat ze van het leven van de hoofdpersoon wisten. Uit die besprekingen werden de personen geselecteerd waarmee de hoofdpersoon in de uitzending zou worden geconfronteerd. Met hen werd alles vervolgens in de studio vooraf zo goed als mogelijk nagespeeld. Niets werd aan het toeval overgelaten, alles werd nauwkeurig getimed.

Zo ging het ook in het geval van Mark Clark. Zo stond daar opeens zijn vroegere commandant voor hem, nog van zijn tijd bij de geheime dienst. Vijftien jaar eerder had de man hem een belangrijke opdracht gegeven. Nog voordat Clark de kans had hem de hand te schudden, kreeg hij op dezelfde toon als vijftien jaar daarvoor dezelfde opdracht nog eens te horen. Een deel van het leven ging in herhaling. Wat Clark niet wist was dat deze man net als alle andere gasten in "This is your life" al uitgebreid hadden geoefend om het allemaal zo echt mogelijk te laten lijken, zowel voor hem als voor geheel televisiekijkend Amerika. Er werden nog meer intieme momenten uit het leven van Clark opgeroepen. Emoties kregen alle kans om naar buiten de komen. Toen een van zijn trouwste frontsoldaten uit de oorlog plotseling voor zijn neus stond, huilde de stevige Mark Clark als een klein kind. Uiteraard werd dit gevolgd door een golf van emoties en tranen in de studio, maar vooral ook in vele Amerikaanse huiskamers. Elk gebaar, elke gezichtsuitdrukking van de hoofdrolspeler werd door de camera's feilloos geregistreerd. Clark's tranen werden als het ware in de camera gezogen om het emotionele effect bij de kijkers te vergroten. En, Ralph Edwards was een gelukkig man want weer bereikten de kijkcijfers grote hoogten.

  Het programma leek bedrieglijk eenvoudig maar in werkelijkheid had Edwards een enorme staf in dienst om het verleden van de hoofdpersoon uit te zoeken en op correctheid te controleren. Daartoe moesten jeugdvrienden worden opgespoord, soms verre reizen worden gemaakt om een oma of oude onderwijzer in een ander werelddeel op te sporen. Let wel, we hebben het over een halve eeuw geleden toen de mogelijkheden voor dat soort zaken een stuk kleiner waren dan nu. En, gedurende al die tijd mochten de hoofdpersoon en zijn directe omgeving beslist niets te weten komen. Op dat punt heerste een totale geheimhouding, die pas op het laatste moment mocht worden doorbroken. Elke brokje informatie moest op een correcte en slimme wijze worden ingewonnen want ook de naaste familie van de hoofdgast mocht niet geïnformeerd worden over de plannen van de betreffende aflevering. Pas enkele uren voor uitzending werd de naaste familie geïnformeerd, en dan was alles altijd weer tot in de puntjes geregeld.
5 Een echtpaar wordt overvallen door "This is your life"

Emmers met tranen. Natuurlijk ging het niet altijd goed. Zo bleek een aantal mensen, ondanks alle geheimhouding, toch van te voren op de hoogte dat ze de gast van de avond zouden worden. Maar als dat gebeurde, ging er onverbiddelijk een streep door de plannen. Een voorbeeld is de destijds redelijk bekende Amerikaanse actrice Anne Sheridan. Ze speelde in een reeks films het type "bad/good girl" met als tegenspelers onder meer Errol Flynn, James Cagney, Cary Grant en Ronald Reagan. In de jaren vijftig zat haar filmcarrière in een diep dal. In het seizoen 1956 zou zij een van de gasten zijn van "This is your life", maar door een foutje lekte dat voortijdig uit. Sheridan begreep dat haar aanwezigheid als hoofdgast onbetaalbare publiciteit kon opleveren. Ze wist dat op die manier eerder al twee vergeten sterren een nieuwe kans hadden gekregen en ze smeekte presentator Edwards toch te mogen verschijnen. Het antwoord was een simpel "nee." De kijkers zouden immers al snel doorhebben dat het doorgestoken kaart was en dat zou de reputatie van het programma kunnen vernietigen. Authenticiteit was immers de kurk waar het programma op dreef.

Vier maanden voor een uitzending waren de redactieleden altijd al bezig met de betreffende uitzending. Altijd maar weer op zoek naar verloren gegane familieleden, vrienden of kennissen. In die tijd beschikte men uiteraard nog niet over de technische mogelijkheden van nu. De registratietechnieken in de studio vergden kostbare apparatuur en videorecorders voor huiskamergebruik bestonden ook nog niet. Het had dus geen zin om de hoofdrolspeler na afloop een videotape van het programma te schenken. De redactie had standaard een andere verrassing in petto. Iedere week voor de uitzending kreeg de juwelier Sheila Tucker uit New York per telegram een aantal steekwoorden over de volgende gast en daarmee kon zij aan de slag met het maken van een bedelarmbandje. Bij die bedeltjes zat altijd een gouden kalendertje met daarop in diamant uitgevoerd de datum van uitzending. Verder was er een landkaartje van goud, waarop telkens een robijn de geboorteplaats voorstelde. Aan het einde van de uitzending werd het object uitgereikt. Als de hoofdpersoon een man was ging de armband altijd naar zijn vrouw van de hoofdpersoon. Was de man niet getrouwd, dan ging het kleinood naar zijn moeder. Ook dat tafereel was weer goed voor menig traantje.

  Uiteraard was lang niet iedereen in Amerika even gelukkig met de successen van Ralph Edwards en de manier waarop hij bezig was. Kritiek was er volop, met name op de "ongezonde" manier waarop het programma bezig was emoties los te weken. Sommige critici gingen zo ver dat zij zelfs een verbod op de uitzending eisten, maar zover is het nooit gekomen. Daarvoor had "This is your life" teveel succes bij de kijkers. Materieel leverde het programma Edwards ook het nodige op. Op de top van zijn succes beurde hij een miljoen dollar op jaarbasis — en dat in de jaren vijftig. De financiers van het programma kwamen uit de hoek van de wasmiddelenindustrie, die tijdens de uitzending uiteraard hun reclamefilmpjes voorbij lieten komen. Het waren dezelfde firma's die ook de bekende sentimentele soap-opera's financierden, die daaraan ook hun naam ontleenden. Voor een groot deel ging het hier om dezelfde doelgroep: het kijk- en koperspubliek van huisvrouwen.
  Opmerkelijk zijn ook de vele anekdotes die de ronde deden over het succes van het programma "This is your life", die soms grenzen aan het wonderbaarlijke. Zo gaat het verhaal dat de huisarts van Edwards een patiënte had, een boerin, die bij een verschrikkelijk ongeluk haar man had verloren. Van de schrik had zij nooit meer had gepraat. Ze had het werk op de boerderij keihard voortgezet en er een succesvol bedrijf van gemaakt. De dokter vertelde tot op dat moment geen enkele oplossing voor het psychische probleem van de vrouw te hebben gevonden. Hij had echter een heilig geloof in de kracht van Edwards. Daarom vroeg hij hem om via het programma de emoties van de vrouw los te weken. Op zijn gevoel ging Edwards met zijn medewerkers aan de slag om het verschrikkelijke ongeluk op papier te reconstrueren. Op een goede dag werd de boerin door een vriendin, die verder van niets wist, meegelokt naar de televisiestudio onder het motto dat het bijwonen van een dergelijke uitzending haar wel goed zou doen. Maar, ze was de studio nog niet binnen of Edwards haalde haar uit de zaal als hoofdrolspeler. De gebeurtenissen rond het dramatische ongeluk werden in de aflevering van "This is your life" opnieuw opgehaald. Edwards speelde uiteraard hoog spel, maar gaandeweg kwamen de emoties los. De vrouw begon luidkeels te huilen en vervolgens plotseling weer te praten.
6 Ralph Edwards poseert voor de microfoon

Een stedelijke naamswisseling. "This is your life" was overigens niet het eerste succes van Ralph Edwards, die op 13 juni 1913 in het plaatsje Mereno in de staat Colorado werd geboren. De man begon zijn radioloopbaan op zijn vijftiende en werkte als tekstschrijver, acteur en presentator bij het station KROW in Oakland. Hij ging vervolgens studeren aan de universiteit van Berkeley en verdiende daar in zijn vrije uren zijn geld als acteur, presentator, producer en als verantwoordelijke man voor de geluidseffecten bij KTAB in Oakland. Nadat hij was afgestudeerd, besloot Edwards zijn geluk te beproeven in New York. Liftend bereikte hij de grote stad om vervolgens bij NBC te solliciteren. In 1940 kwam hij op de proppen met een voorstel voor het radioprogramma "Truth or consequences" naar een idee van een soortgelijk spel dat hij in zijn jeugd vaak had gespeeld.

"Truth or consequences" was een spelprogramma, waarin de deelnemers een vraag moesten beantwoorden. En, als de speler het juiste antwoord niet kon geven, moest hij of zij daarvoor de consequentie dragen en een opdracht uitvoeren. Dat kon vaak extreme vormen aannemen, zeker voor die tijd. Zo liet Edwards zijn deelnemers een keer op straat rondlopen in babyluiers. Een andere keer werd een olifant de studio ingeleid, die door de spelers moest worden gewassen. Op die manier — en dat zei hij er ook hardop bij — liet hij zijn publiek in de studio en de huiskamers weten dat we eigenlijk allemaal sadistische trekjes hebben. De show werd vrijwel direct een topper op de radio en liep tot 1956 aan één stuk door. In 1950 kwam er, als gevolg van het succes, ook een televisieversie van het programma en wel bij CBS. In het jaar 1951 kreeg het programma een Emmy Award toegewezen.

  Ook in geografisch opzicht heeft "Truth or consequences" zijn sporen achtergelaten. Ergens in de staat New Mexico, tussen El Paso en Albequerque, ligt namelijk een klein plaatsje met die naam. Oorspronkelijk heette het gehucht, dat slechts enkele duizenden inwoners telde, Hot Springs. Het was een doorsnee Amerikaans stadje, dat het vooral moest hebben van het toerisme rond de thermische bronnen ter plekke. In 1950 vond Ralph Edwards dat er iets speciaals moest worden gedaan ter gelegenheid van het tienjarig bestaan van "Truth or consequences". In het feestprogramma liet hij zich ontvallen dat het best leuk zou zijn als er een plaats in de VS naar het programma zou worden genoemd. De voorzitter van het bureau voor toerisme in New Mexico hoorde die opmerking en belde meteen met de Kamer van Koophandel in Hotsprings. Daar was men wel in voor een stunt. Zo'n nieuwe, bekende naam zou de stad een stroom aan toeristen en gratis reclame kunnen opleveren. Bovendien was men dan voor eens en altijd af van het probleem dat er in de VS wel meer plaatsen met de naam Hot Springs zijn. In Californië alleen al komt die plaatsnaam wel dertig keer voor.
  In een speciale volksraadpleging kon het kiesgerechtige deel van de bevolking zich uitspreken over de naamswijziging. Er waren 295 mensen die tegen stemden en 1.294 die voorstander van de nieuwe naam waren. Een overweldigende meerderheid was dus voor, maar toch was een herstemming nodig omdat er onenigheid was over de verloop van de eerste stemming. In de tweede ronde kreeg het voorstel nog meer voorstemmers, waardoor de inwoners, en ook Edwards, hun zin kregen. Het gewenste gevolg bleef niet uit. Geen enkele andere plaats van die grootte in Amerika kreeg zoveel aandacht via radio en televisie. In 1950 trok Edwards met zijn hele team naar de plaats die nu "Truth or Consequences" heette. Daar werd de allereerste live-uitzending van het programma van kust tot kust in Amerika vanaf locatie verzorgd. Uiteraard met de nodige reclame voor de toeristenindustrie in het stadje. Ook in 1964 en 1967 kwam het nog tot herstemmingen binnen de gemeente, maar het is altijd bij de nieuwe naam Truth or Consequences gebleven.
7 Ralph Edwards met zijn vrouw Barbara Jean

Het doek valt. Als gevolg van zijn radiosuccessen in de beginjaren veertig was Ralph Edwards in 1945 te zien in de film van RKO met de titel "Radio Stars on Parade", waarin hij zijn eigen "ik" speelde. Later zou hij ook nog te zien zijn in "Bamboo Blonde" (1946) en "Beat the Band" (1947), beide geproduceerd door Frances Langford. In 1939 trouwde hij met Barbara Jean Sheldon, een huwelijk waaruit drie kinderen werden geboren. Zijn naam werd in 1995 toegevoegd aan "The Radio Hall of Fame", een galerij met plaquettes waarop mensen worden geëerd vanwege hun verdiensten voor de Amerikaanse radio-industrie. Edwards leeft nog steeds en vierde dit jaar zijn negentigste verjaardag. "This is your life" ging in Amerika minder lang mee dan Edwards zelf. Vanaf de start van het televisieprogramma in 1952 zou het negen succesvolle seizoenen meegaan. Toch geen geringe prestatie. Het programma verdiende in 1954 en 1955 een Emmy Award. In 1957 kwam daar nog een andere prestigieuze onderscheiding bij in de vorm van de Golden Globe Award. In verschillende vormen keerde het programma nog terug. In de jaren zeventig en tachtig was er een hernieuwde kennismaking in de vorm van een zogeheten "syndicated" versie, die door allerlei stations in Amerika kon worden aangekocht. De eerste serie werd door Edwards zelf gepresenteerd. De versie van de jaren tachtig had Joseph Campanella als presentator. In deze serie fungeerden allerlei Hollywood-prominenten als eregast. Het programma werd verspreid via het American Movie Classics Cable Network.

Bert Garthoff's Nederlandse variant van het programma was een korter leven beschoren. Aanvankelijk trok het even veel aandacht als het Amerikaanse origineel. De journalist Henk van Gelder (2000) zei hierover: "De eerste uitzending baarde veel opzien. De kranten reageerden argwanend, want maakte de VARA hier niet, ter wille van de sensatie, een inbreuk op het privé-leven van de gast? Eerlijk gezegd viel het met de sensatie nog wel mee, moest het Algemeen Handelsblad na de eerste uitzending toegeven: 'Slechts de climax, toen een moeder haar zoon, die zij nog in Canada waande en die zij in de studio onvoorbereid ontmoette, in de armen sloot, waarbij haar de ontroering begrijpelijk te machtig werd, ging ons inziens over de schreef en leende zich stellig niet voor de openbaarheid.'" Na een jaar of vier was het afgelopen, zo constateert Van Gelder: "'Iedereen verwachtte voortdurend dat er een witgekuifde 97-jarige schoolmeester te voorschijn zou komen, of een doodgewaand kind uit Australië,' zei Garthoff tegen de Radio TV Gids. Bovendien stuitte het hem steeds meer tegen de borst dat het programma in het geniep, zonder voorkennis van de gast, werd voorbereid." De volgende reeks begon in 1973 onder de titel "Een leven in beeld" maar was ook geen lang leven beschoren. De AVRO stopte ermee na twee seizoenen. Mies Bouwman hield het een stuk langer vol. Haar variant, "In de hoofdrol", liep van 1984 tot en met 1993.

  Maar al die tijd bleef "This is your life" in Engeland grotendeels doordraaien, zij het met enige zenderwisselingen. Daar ging het programma voor het eerst in 1955 de lucht in. Het werd gepresenteerd door Eamonn Andrews. In 1964 trok de BBC de stekker uit het stopcontact, maar Andrews verhuisde in 1969 met het programma naar ITV. Daar bleef het bijna vijfentwintig bijna onafgebroken doordraaien. In 1988, een jaar na het overlijden van Andrews, nam Michael Aspel de presentatie over. In 1993 nam de BBC het programma weer over en in 2000 werd de duizendste aflevering bereikt — een wapenfeit dat op zaterdag 23 september op BBC 1 uitgebreid werd gevierd met een twee uur durende "Night of a thousand lives". Toch was het verzadigingspunt toen al lang overschreden. De laatste uitzending trok nog slechts 3,5 miljoen kijkers. Op het hoogtepunt, met gasten als Mohammed Ali, Joan Collins en Shirley Bassey, kwamen de kijkcijfers uit op wel 20 miljoen. Op vrijdag, 24 oktober 2003, bijna vijftig jaar na de eerste uitzending in Engeland, heeft de BBC daarom te kennen gegeven met het programma te stoppen. Daarmee lijkt het doek definitief gevallen voor deze vorm van emotietelevisie uit de jaren vijftig.
   
Previous
  Literatuur
 
   
Previous
  2003 © Soundscapes